Birinci Dünya Savaşı'nın en kritik cephelerinden biri olan Çanakkale, Osmanlı İmparatorluğu'nun son büyük direnişlerinden biri olarak kayıtlara geçmiştir.
İtilaf Devletleri'nin İstanbul'u ele geçirip Osmanlı'yı savaştan çıkarmayı hedeflediği bu operasyon, coğrafi konumu gereği stratejik bir önem taşımaktaydı.
Ancak Türk askerinin gösterdiği inanılmaz direnç, savaşın seyrini değiştirmiş ve müttefik güçlerin planlarını altüst etmiştir.
Bu zaferin önemi, sadece bölge için değil, tüm dünya için geçerlidir. Savaşın sonuçları, Almanya'nın Batı Cephesi'ndeki baskısını hafifletmiş ve Rusya'daki devrim sürecini hızlandırmıştır. Ayrıca, Çanakkale, daha sonra kurulacak olan Türkiye Cumhuriyeti'nin milli bilinç kazanmasında ve bağımsızlık mücadelesinde MUSTAFA KEMAL ATATÜRK 'ün liderliğinin ortaya çıkmasında kilit rol oynamıştır.


...

hava oda spreyi ve bayat evrak kokuyor.
Elimde 64 numara,
ekranda yanan ise 12.
Sanırım burada yaşlanıp
emekli ikramiyemi bekleyeceğim.

...

Vebalin sığmaz artık ne yıla ne günüme.
Sen başka gönüllerde gününü gün ederken,
Kederle yoğruldum ben, bir kez dönüp bakmadın...

Adın artık haram oldu suskun dilime

...

Bak şu yaralı gönlüme,
Vebalin sığmaz artık,
Ne yıla ne günüme.
Sen başka gönüllerde,
Gününü gün ederken,

...

güneşin kırılmadığı bir sabah
umarım vardır
ve
toprağın suyun olmadığı bir hava
o r a d a

...

gidip de gelmeyeli çok oldu
her yokuşun bir inişi vardır da
her gidişin bir dönüşü yokmuş
onu da iyi belledim


...

İşte bu kaderim diye düşünür. Onun için olmayacak şeyleri yapar, kendini büyük değişimlerin içine atar. Ama bu değişimlerin çoğu yalnızca dışarıdadır; fizikte ve davranışta. İçeride ise insan hâlâ aynı insandır.
Oysa bilmez ki o kişi aslında kaderi değil, kaderinin bir dönüm noktasıdır.
Ayrılık vakti gelip çattığında günlerce ağlar, sızlar. İçinde tarif edemediği bir boşlukla yaşamaya başlar. O giderken sanki canından bir parça kopmuş gibi olur.
İnsan o an bunun son olduğunu sanır; kalbinin bir daha eskisi gibi atmayacağını düşünür.
İlk başlarda onu suçlar. İçindeki kırgınlık büyür, sertleşir. Sonra zaman geçer; bu kez kendini suçlamaya başlar. “Keşke” dediği cümleler çoğalır, insanın içini kemiren bir pişmanlığa dönüşür.

...

Sen diye kokladığım, güller sana dönüyor
Bir meçhule yürürken, şahidim topraklar
Hangi yana gittiysem, yollar sana dönüyor



...

Ben bir dut ağacıyım. Köklerim yerde başım gökte en ufak bir esintide salım salım salınırm.
Bu ihtişamım mutluluk verir, bahçesinde salındığım evin halkına.
Gölgem bir çınarın ki gibi olmasa da: yine yeter evin bahçesinde oyun oynayan çocuklarıma.
Çocuklar koştukça etrafımda, daha bir keyfe gelir salındıkça salınırm hışır hışır yapraklarımla.


...

Ardına dönüp baktın mı ?
Bırakmışsan bir hediye
Onu da gelip aldın mı ?

Baş ağrısı bahanedir

...