Bir kuş konar balkonuma her sabah,
Kankam benim dertleşirim sen gibi…
Sensizlik zor sanki çile dert mübah,
Yalnızlığı çeken var mı ben gibi…


...

Geçirdim hep ömrümün sandalını.
İniltiler içinde, çığlık çığlığa,
Sevinçlerim, gülüşlerim
Ve ümitlerim
Bir bir terk etmiş beni.

...

Saatler çalınca aşkımın son vaktine...
Elveda demeye el vermiyor yüreğim...
Yaşanmamış sayıyorum geçen yılları...
Aramam artık — sevgilim dediğim seni...


...

Geceyi uyutmuyor güne sığmayan acım
Mutluluk uzak bana, çünkü dertlerim haklı
Gelecekten fayda yok, ben umutlara açım
Aradığım mutluluk hep imkânsızda saklı.

...

Tutma bırak
Usta çırak
Canım benim

Ala bele

...

Yüreğim üstüne bir yara açtın
O yara benden de soran olursa
Gözümde yaşları görünce kaçtın
Sebebi benim de soran olursa


...

Bazen heceleri ayırt ediyorum
Kalemimden çıkan her söz arşa uzanıyor
İnsanlar okumasa bile

Her söz arşa ulaşıyor

...

Hüzün gözlü kızım benim.
Seni düşünürüm her an,
Tatlı dilli kızım benim.

Beni bulan özümsün sen,

...

Sanma ki bu gönlüm unutursun seni!
Asırlar geçse de sen içimdesin!
Hayalin eksilmez asla gözümden!
Kulağımda çınlar o güzel sesin!

...

Gülmek benim neyime…
Ben en son ne zaman içten güldüm, hatırlamıyorum bile. Dudaklarımın kıyısına değen o sahte tebessümler var ya… işte onlar sadece insanlara “iyiyim” yalanını anlatmak için. Oysa içimde susturamadığım bir fırtına var. Ne zaman biraz gülmeye kalksam, içimden bir ses çıkıp “senin neyin eksik ki güleceksin?” diye soruyor.
Gülmek benim neyime…
Benim payıma düşen hep susmak oldu. İçimde büyüttüğüm acılarla konuşmak, geceleri yastığa sessizce dökülen gözyaşlarıyla dertleşmek… Herkes kahkahalara karışırken ben kendi içimde dağıldım.
Bir zamanlar ben de gülerdim. Hem de öyle içten, öyle hesapsız… Ama hayat en çok gülen yerimden kırdı beni. Şimdi güldüğümde bile içim kanıyor. Çünkü bilirim; benim gülüşümün altında koca bir eksiklik, koca bir yokluk yatıyor.

...