Hayatımın öylece yaşayan, ıslanmamış limanı
Seninle dinecek susuzluğu kalbimin
Sensin hayatımın anlamı

Batışını seyrettim yıllarca,

...

Her umuda koştuğumda, ayağıma ilk çemberi takan sevdiğim oldu. Ne zaman gökyüzüne bakıp "belki bu defa" desem, umutlarımın boynuna ilk ilmeği yine sen geçirdin. Ben düşmanımdan değil, en çok dost bildiğim yürekten yara aldım.
Bazen dayanamayınca volkanik bir dağ gibi patladım; lavlarım aktı hayatın en dip noktasına kadar. Kızgınlığım insanlara değil, bana reva görülen haksızlığa aktı. İçimde yanan ateş ne intikamdı ne de nefret; yalnızca hakikatin susturulmuş çığlığıydı.
Bazen de köklerine rüzgâr oldum, onları dağın en yüksek zirvesine kadar taşıdım. Bir ağacı meyvesi için değil, gölgesi için sevdim. Bir insanı çıkarım için değil, yüreği var sandığım için sevdim. Meğer gölgesi olmayan ağaçlar da, vicdanı olmayan insanlar da varmış.
Ne dipteyken amacım yıkmak oldu, ne de zirvedeyken seni ezmek. Çünkü ben yüksekten bakmayı değil, aynı hizada yürümeyi öğrendim. İnsan olmanın büyüklüğü başkasını küçültmekte değil, kimseyi ezmeden ayakta kalabilmektedir.
Şimdi susmuşsam Karacadağ'ın uyuyan volkanları gibi; sebebi takatsizliğim değil. Uğruna artık gürleyeceğim hiçbir şey kalmadı. Her suskunluk yenilgi değildir. Bazı sessizlikler, söylenecek her sözün israf olacağını anlamış yüreklerin son asaletidir.

...

Peri Bacaları’nda saklıdır asırlık zamanlar.
Kapadokya’nın masalsı diyarı büyüler her canı,
Tarihin kalbi burada atar her bir anı!

Göreme’nin kayadan oyma tarihi kiliseleri,

...