Dayanamaz olduk bitsin bu vahşet
Zalimlere artık bir ders verilsin
Rabbim hainlere eylesin lanet
Hainlerin başı yere serilsin


...

Günler kısaldı iyice, karanlık erken çöktü şehre…
Yağmurlu, alaca karanlıkta…
Saçlarına düşmüyor artık akşamın kızıllıkları…

Mevsimim de soğuk artık, üşütüyor…

...

Herkesi dinliyor, duyuyorum.
Ne zihnimde trafik var ne de karmaşa.

Bir anlık bir sönmeydi bu, aniden ve sessizce;
İçimde sana koşan o çocuk yoruldu ve durdu.

...

Savaşmaktan, umut etmekten...
Bu sefer tamam diyorum;
Olmuyor, ne yapsam da olmuyor.

​Şuanda dalım kırıldı kırılacak,

...

Kime hayrı olmuş malın, saltanatın
Elbet geçecek bir gün, dem-i devranın
Hak terazisinde, dara durmaya gör

Gelen geçer, konan göçer, doğan ölür

...

Duyguya ihtiyacı yok yaşadığın zamanın.
Oysa sen durmadan gözyaşı ekiyorsun toprağa.
Gönlün yorgun,
Yürüdüğün yol yorgun.


...

Rüzgârları, onca kişi arasından vapurdaki en güzel kıza esiyor.
Bir çingene kızının köşe bir yerde dansına garipseyerek bakıyor gözler,
Etrafımı sarıp gül satmaya çalışıyorlar, onlar da bir garipler...
Gülü uzatabileceğin kişi yanında değilse neden bir tane alasın?
Gül bahçelerine layık olanı ne diye bir gülle yatıştırasın?

...

Dayanamaz olduk bitsin bu vahşet
Zalimlere artık bir ders verilsin
Rabbim hainlere eylesin lanet
Hainlerin başı yere serilsin


...

Gözümden bir damla yaş düşer
Boynunu ayrılıklar büker
Ben gider oldum artık.

Hasretin de güzeldi

...

Etrafımda onlarca insan var ama içimdeki sessizliği duyan yok. Herkes bir şeyler söylüyor, herkes bir şeyler görüyor ama kimse yüreğimde taşıdığım yükün ağırlığını bilmiyor. Anlatmaya çalıştım, sustum, bekledim... Ama bazı acılar kelimelere sığmıyor.
Yarım kalmış hayallerim var benim. Bir gün gerçekleşir diye sarıldığım umutlarım vardı. Kimi zamana yenildi, kimi kadere. Yaşadıklarım ağırdı belki ama yaşayamadıklarım daha çok canımı yakıyor. Çünkü insan bazen olanlara değil, olmayana ağlıyor.
Birazcık mutlu olmaya kalksam boğazımda düğümleniyor sevinçlerim. Gülmeye çalışıyorum, gözlerim doluyor. Hayata tutunmaya çalışıyorum, geçmiş ayaklarımdan çekiyor. İçimde hiç dinmeyen bir özlem, hiç kapanmayan bir yara taşıyorum.
Ben artık çok yoruldum...
Savaşa savaşa, özleye özleye, eksile eksile yoruldum. Ama yine de her sabah gözlerimi açıp yaşamaya devam ediyorum. Belki gücümden değil... Belki de içimde hâlâ vazgeçemediğim birkaç kırık umut kaldığı içindir.

...