Bazen bildiğimiz, beğendiğimiz, sevdiğimiz yerlerde olmak hoşumuza gider. geçenlerde işlek bir caddede, merkezi konumdaki lokantaya yine müdavim olduk. bayağı yorulmuşuz, ayaklarımıza kara sular indi. midemiz açlıktan zil çalıyor tabiri caizse. birden garson kız belirdi noter yahut arzuhalci edasıyla listeye yazıyor söylenenleri, biraz utangaç hali. bugün işte ilk günüymüş olacak o kadar tabi. sen burada yenisin galiba ismin nedir, gülistan diyor, mahcup bir tavırla. İri yarı yapılı, hamarat, adı İsmail olan garson getirdi yemekleri her zaman ki gibi sırıtarak, on parmağında on marifet, on hüner, buranın kadim gediklisi. Yemekler nefis görünüyor köfte, piyaz, ayran üstüne kabak tatlısı harika künefe de öyle. Keyifle çayları yudumluyoruz, abi çay yeni demlendi, tazeliyorum diyor, hayır demiyorum tabiki...ceplerimi yokluyorum hesabı ödemeye yetmez sanırım olan nakit. en iyisi karttan geçelim. bunlar da tip box için bahşiş. garsonlar etrafımızda.güler yüzle uğurluyor, afiyet olsun efendim bir daha bekleriz hürmetler falan filan işte bildik klasik cümleler. Esen kalın, hayırlı işleriniz olsun, Allah’a emanet olun, görüşmek üzere. Orhan Şentürk