KIRGIN KALPLER Aklımdan geçip de söyleyemediğim duygulara tercüman oluyorsun kimi zaman. Oysa mutlu olmasını bilene hayat sürprizlerle dolu. şükretmesini bilene bütün kapılar ardına kadar açık. Gece yarısını çoktan geçti saat, herkes uykuda sessizlik, gaflet ve karanlık her yeri kuşatmış.herkes nefsinin esiri. Kalpler kırgın. Umutlar yorgun . Kimi gönüller mahsun, pişman, boyunlar bükük, diller suskun, duada. Sabır, dua ve gözyaşı ferahlatıyor kalbi. Hissedebiliyorum aşkı, sevgiyi dahası ağlamayı gülmeyi.haberlere kulak veriyorum, felakat tellallığı her cümle. Kendi elleriyle kendi cehennemini yaşıyor insanoğlu.
Dünya mülevves oldu . cinayet tecavüz, gasp,kaza, savaş,kan, gözyaşı, ağıtlar biter mi bir gün. Adalet nerelere saklanmış. Ne bilen var, ne gören, ne de duyan. İnsanlar çaresiz.Oyun oynaması gereken, masal dinlemesi, okulda olması, gereken çocuklar açlıktan ağlayınca, kurşunlanıp ölünce, vicdanına kulak verip, kahrolmayı üzülmeyi, ağlamayı. Belki yemekten, içmekten kesilmeyi becerebilsek, yevmi mahşerde mazlumlar yakamızdan tutmadan önce. Acaba zalimin hasmı, mazlumun dostu olabilecek kaç yürekli insan var? Güneş tepelerden doğunca, bir kuş neşeyle pervazda ötünce ve bir çiçek açıp da mis gibi kokunca sevinebilmeyi, sırf sevilmek için ayak altında dolaşan, mırlayan kedime ne demeli? hâsılı okumayı yazmayı düşünmeyi, düş kurmayı, nefes almayı utanmayı, hayatta olmayı, fil hakika insan olup insanca kalabilmeyi. Yani yeni doğmuş bir bebek misali kirlenmeden masum insan kalabilmeyi çağın günahlarına bulaşmadan şeytanın hasmı, hakkın dostu olabilmeyi acaba kimler becerebilecek? Kimler ise imtihanı kaybedecek. Yürek taşlaşmadan umutlar yeşertmeyi bilmek gerek dostum.dünyayı zulümle, kavgayla, savaşla yaşanmaz hale getirenlere inat. Orhan Şentürk