Beni anlasalardı, anlatacaktım.
İçimdeki kırgınlıkları, gözlerime yerleşen hüznü anlatacaktım. Anlamadılar.

Ben sustukça kemiklerimin nasıl kırıldığını, bir çift sözün esiri oldukça ne kadar acı çektiğimi anlatacaktım. Anlamadılar.

Birilerine bir şeyler anlatmaya çalıştığımda, ya beni duymuş gibi yaptılar ya da duyduklarını kulak ardı ettiler. Anlayacağınız, bazıları da beni yalnızca el yordamıyla dinlemeye çalıştılar. Ben de onları anlamadım.

Sabahı olmayan gecelerde, uykunun uğramadığı saatlerde kalemi elime aldım. Konuşmasada kalemim beni gerçekten anlıyordu. Kimseye anlatamadığım ne varsa ona anlattım. İçimde biriken ne varsa onunla paylaştım. Mutlu bir şey söylemek istediğimde, sevincime ortak olup en güzel cümleleri o kurdu.
Aşk yaşamak istediğimde, bana aşkın en yalın hâlini sundu.
Sevemediklerimi onunla sevdim, yaşayamadığım her ne varsa onunla yaşadım. Hayatım da yarım kalan her şeyi onunla tamamladım. Bazen bir sevgili oldu, bazen de bir dost.

Yeri geldiğinde ona bir anne gibi, bazen bir baba gibi, bazen de bir yâr gibi sarıldım. Üşüdüğümde yorganım gibi sarıp sarmalayıp ısıttı. Ağladığımda gözyaşlarımı dindirdi. Annesizliğimde eksik kalan yanımı tamamladı. Babasızlığımda bir dağ gibi, “Ben varım.” dedi. O beni hiç bırakmadı. Ben ona sarıldıköa, beni biraz daha güçlü kıldı. Söyleyemediklerimi söyledi, sustuklarımı anlattı. İçimde büyüyen bütün acıları, bütün özlemleri, bütün kırgınlıkları kendi üzerine aldı ve kelimelere dönüştürdü. Şu fani dünyada gerçekten tek dostum kalemimdi.

Ve ben, bir gün er yada geç, sonsuzluğun bağrına toprağın koynuna başımı yaslayana kadar, beni anlayan tek dostumun kalemim olacağına inanıyorum.

Dilerim ki ben uyurken de kalemim konuşmaya devam etsin. Aşkı seven, doğayı seven, vatanını ve milletini seven, ailesini seven her insan; benim şiirlerimde, öykülerimde, romanlarımda kendinden bir iz, yaşanmışlıklarından veya yaşayamadıklarından bir parça bulsun.

Ve okudukça birileri sevdiklerine, ailesine, insanlığa; benim gibi sesini duyuramayan, bir köşede unutulmuş, sevgisiz kalmış, yalnızlaştırılmış kadınların ve kız çocuklarının sesi olsun şiirlerim.

Bazen bir şehidin, bazen bir mahkûmun, bazen bir çocuğun, bazen de her hangi bir canlının suskun sesi olsun kalemim.

Ben ne kadar bağırsam da çığlıklarımı hiç kimseye duyuramadım. Dilerim ki bu derin sessizliği bütün insanlık duyar.


Ben,
Beni bırakmayan, herkese sadık kalan kara kalem.
Sınırım bu defa anladılar.
Sevgilerimle.