Şayet beni anlasalardı, anlatacaktım.
İçimdeki kırgınlığı, gözlerime yerleşen hüznü anlatacaktım, anlamadılar.

Ben sustukça içimde kopan fırtınayı ve her fırtınadan sonra umutlarımın nasıl kırıldığını anlatacaktım, anlamadılar. Bir çift sözün esiri oldukça ve o sözün karşısında ne kadar acı çektiğimi anlatacaktım yine anlamadılar.

Birilerine bir şeyler anlatmaya çalıştığımda, ya beni duymuş gibi yaptılar ya da duyduklarını kulak ardı ettiler. Anlayacağınız, bazıları da beni sadece el yordamıyla dinlemeye çalıştılar. Açıkçası ben de onları anlamadım.

Sabahı olmayan uzun gecelerde, uykunun uğramadığı saatlerde yalnızlığım kalem ile buluştu. Kalemim beni hem dinliyor hem de gerçekten anlıyordu. Kimseye anlatamadığım ne varsa ona anlatıyor içimde biriken ne varsa onunla paylaşıyorum. Mutlu bir şey söylemek istediğimde, sevincime ortak olup en güzel cümleleri o kurdu.
Aşk yaşamak istediğimde, bana aşkın en yalın hâlini sundu.
Sevemediklerimi onunla sevdim, yaşayamadığım her ne varsa onunla yaşadım. Hayatım da yarım kalan her şeyi onunla tamamladım. Bazen bir sevgili, bazen bir sırdaş, bazen de vazgeçilmez bir dost oldu.

Yeri geldiğinde ona bir anne gibi, bazen bir baba gibi, bazen de bir yâr gibi sarıldım. Üşüdüğümde yorganım gibi sarıp sarmalayıp ısıttı beni.. Ağladığımda gözyaşlarımı dindirdi. Annesizliğimde eksik kalan yanımı tamamladı. Babasızlığımda bir dağ gibi, “Ben varım.” dedi. O beni hiç bırakmadı. Ona sarıldıkça biraz daha güçlü kıldı beni. Söyleyemediklerimi gün yüzüne çıkarıp sustuklarımı haykırdı bir bir. Ruhum da barınan bütün acıları, bütün özlemlerimi, bütün kırgınlıklarımı sahiplendi ve kelimelere dönüştürdü. Şu fani dünyada en kıymetli arkadaşım oldu kalemim.

Ve ben, bir gün er yada geç, her canlı gibi sonsuzluğun son yolculuğuna çıkıp toprağın o soğuk koynuna başımı yaslayana dek, beni anlayan yegane dostumun kalemim olacağına inanıyorum. Çünkü hiç bir insanoğlundan ondan gördüğüm vefayı asla görmedim.

Dilerim ki o gün geldiğinde ben uyurken bile kalemim konuşmaya devam etsin. Aşkı hece hece mısralarda, doğayı rengarenk resimlerde, vatanını ve milletini al bayrak altında, ailesini birlik ve beraberlik içinde seven her insan; şiirlerde, öykülerde, romanlarda kendinden bir iz bulsun.

Ve birileri okudukça belki sevdiklerine, belki ailesine, insanlığa; benim gibi sesini duyuramayan, bir köşede unutulmuş, sevgisiz kalmış, yalnızlaştırılmış kadınların ve kız çocuklarının sesi olsun şiirlerim.
Bazen bir şehidin, bazen bir mahkûmun, bazen de hırkasının içinde kaybolmuş bir garibin, bütün canlıların suskun dili olsun insanlığa adanmış bütün kalemler.

Ben ne kadar yüksek sesle bağırsam da çığlıklarım hiç kimseye ulaşmadı. Dilerim ki bu derin sessizliği bütün insanlık duyar.
...

Ben,
Bana aşık olan herkesin elini bırakmayan kara kalem.
Anlaşılmak dileğiyle... Sevgiler.