Benim için ağlamak hiçbir zaman zayıflık olmadı.

Belki çoğu insan öyle gördü. Gözyaşı dökeni güçsüz, çaresiz ya da hayata karşı yenilmiş saydılar. İnsanlara güçlü görünmenin yolunun, ne olursa olsun duygularını saklamak olduğuna inandılar. Oysa insan bazen en güçlü olduğu anda ağlar. Çünkü bazı acıları içine gömmek, onları dışarı bırakmaktan daha büyük bir yük haline gelir.

Benim için gözyaşı, anlatamadıklarımın dili oldu çoğu zaman. Söylemek isteyip de söyleyemediklerimin, boğazımda düğümlenip kalanların yerine konuştu. İnsan her zaman kelimelerle anlatamaz kendini. Öyle anlar vardır ki ne söylersen söyle eksik kalır. Ne kadar anlatırsan anlat, karşındaki insan yaşadığını anlamaz. İşte o zaman gözlerden süzülen birkaç damla, uzun uzun kurulmuş cümlelerden daha fazlasını anlatabilir.

Bazen ben ağladım, bazen sen.

Ama bugün dönüp baktığımda görüyorum ki bazı gözyaşlarının kime ait olduğunun pek de önemi yokmuş. Çünkü bazen insan kendi acısına ağlamaz yalnızca. Başkasının yaşadığına, elinden hiçbir şey gelmediği için duyduğu çaresizliğe, kaybettiklerine, geri getiremediklerine de ağlar.

Kimileri gözyaşını sadece gözden akan bir damla olarak görür. O damlanın arkasında ne olduğunu merak etmez. Oysa bazen bir gözyaşının içinde yıllar vardır. Söylenmemiş sözler, yarım kalmış vedalar, özlenen insanlar, yapılan hatalar ve geri dönülmesi mümkün olmayan zamanlar vardır.

Bu yüzden herkes ağlayanın neden ağladığını anlayamaz.

İnsan bazen bir kayıp karşısında ağlar, bazen büyük bir mutluluk karşısında. Bazen bir haksızlığa uğradığında, bazen de yapılan bir haksızlığa engel olamadığında gözleri dolar. Ağlamak yalnızca acının değil; sevmenin, özlemenin, pişman olmanın ve insan olmanın da bir parçasıdır.

Belki de en büyük yanılgımız, ağlayan insanı zayıf sanmamızdır.

Çünkü bazı insanlar ağladıktan sonra ayağa kalkar ve hayatına devam eder. Gözyaşını bir teslimiyet değil, taşıdığı yükün bir kısmını geride bırakmak için kullanır. İçinde biriktirdiklerini dışarı çıkarır ve yeniden yürümeye devam eder.

Elbette anlamayanlar olacaktır. Gözyaşının ne anlattığını bilmeden onu küçümseyenler, “Bunda ağlayacak ne var?” diye soranlar olacaktır. Ama hayat bazen insana cevabını kendi verir. Gün gelir, hiç anlamadığını sandıkları bir acı onların da kapısını çalar. O zaman belki bir çift gözün neden sessizce dolduğunu daha iyi anlarlar.

Çünkü bazı şeyleri anlamak için duymak yetmez. Bazen yaşamak gerekir.

Benim için ağlamak hiçbir zaman yalnızca ağlamak olmadı.

"Unutmayın ve bilin ki, gözyaşının düştüğü yerde bazen bir acı, bazen bir sevgi, bazen bir veda ve bazen de insanın kimseye söyleyemediği bütün gerçekleri vardır."
*
Mehmet Demir
24825