Karadeniz’in kıyısında akşam yavaşça çökerken, Meltem denize karşı sessizce oturuyordu. Dalgaların sesi, yıllardır içinde biriktirdiği düşüncelere karışıyordu.
Geçmişi düşündü…
Bir zamanlar hayatının en güzel günleri sandığı anlar vardı. Kahkahalar, dostluklar, verilen sözler, kurulan hayaller… Bazıları gerçekleşmiş, bazıları yarım kalmıştı. Bazı insanlar ise hayatına girip kalbinde iz bırakarak sessizce gitmişti.
Meltem artık hiçbirine kızgın değildi.
Çünkü insan büyüdükçe anlıyordu; her güzel şey sonsuza kadar sürmek zorunda değildi. Bazı insanlar bir ömürlük değil, bir hikâyelikti.
Çantasından küçük, siyah kaplı defterini çıkardı. İlk sayfasına uzun uzun baktı. Sonra kalemini eline aldı ve tek bir cümle yazdı:
“Geçmiş güzeldi, ama artık geçmişte kaldı. Şimdi kendime yeni bir yol çizme zamanı.”
Kalemi bıraktığında içinde garip bir huzur vardı.
Ayağa kalktı. Rüzgâr düz saçlarını hafifçe savururken saçlarını topladı, topuzunu yaptı ve ufukta kaybolan güneşe son kez baktı.
Artık arkasına bakmayacaktı.
Çünkü önünde daha yazılmamış sayfalar vardı.
Belki yeni insanlar gelecekti hayatına. Belki yeni şehirler, yeni yollar, yeni hayaller…
Ama bu kez bir fark vardı:
Kendi hikâyesinin başrolünde artık kendisi olacaktı.
Ve Karadeniz’in dalgaları kıyıya vururken Meltem yürümeye başladı.
Arkasında geçmişi, önünde ise yepyeni bir hayat vardı.
KaradenizinAsiŞairi —
Meltem Mesture Güven