İnsan anatomisi kitaplarinda yazmayan bir omuz daha vardır..
Röntgende görünmez.

Mr’da çıkmaz, ama en ağır yükleri çoğu zaman o taşır..
insanı teselli eden .içindeki omuz ise kimse görmezken onu ayakta tutar.

Arkadaşının, annenin, sevdiğinin, gel sarıl diyen omzu mesela..
Yorulunca, gücenince, özleyince,
Senimle başim dertte,
Ah! ne yapsam bilmiyorum denilince, delice didiklenince hani insan bir omuz arar ya
Bazen de omuz olur..

Bazen aradığı şey, sandığından daha yakındır.
Çünkü her insanın içinde, doğduğu andan itibaren onunla birlikte var olan görünmez bir omuz vardır.

Ben buna iç omuz diyorum :)
İç denizimizin iki yanında yükselen dağ yamaçları gibi durur bu omuz..

Ve düşerken usulca tutar seni

Bir yanı acıya bakar, bir yanı umuda. İki yamaç arasında kalan
vadide ise bizi kendimize düşürmeden taşır...

Ayrıca Insanin kendi icinde
Yükselti çöküntü platolari heyelanlari
Vardir.

Konu
Coğrafya değil ama ruhun da kendi topoğrafyası var..


insanın kendi dünyasına bakınca, ruhun da kendi dağlarinn
vadilerinin ve de fay hatlarının olduğunu görürüz..

Belki de insanın en büyük yalnızlığı, kendine uzak kalmasında
..

En büyük huzuru ise, gecenin bir yerinde içindeki o vefalı omza
başını koyabilmesinde.

Çünkü dış omuzlar bazen gider.
İç omuz kalır..

Hayatın bütün yükünü taşıyan o omuzlarımız var ya kimse görmezken
bizi ayakta tutan o görünmez iç mimar

Çünkü insan bazen kendi iç dağlarına tırmanırken bile
nefeslenmek için sakin bir vadi arar...