Aradan bir sonbahar daha geçti. Adanın üzerindeki o haziran neşesi, yerini eylülün sarı, uysal kederine bırakmıştı. Elimde onun defteriyle geçirdiğim üç ay boyunca, rüzgarın fırlatıp attığı o boş sayfaları kendi kelimelerimle doldurmuştum. Ben yazmıştım, o uzaktan okuyor gibiydi. Ben anlatmıştım, o rüzgarlı köşkteki o yün hırkalı kadın sessizce dinliyor gibiydi. Defter artık sadece onun iç döküntüsü değildi iki yalnız ruhun adada kesişen ortak hafızası olmuştu.
Bir akşamüstü Kömür’ü de yanıma alıp bu kez Kalpazanlık’a değil, iskelenin en ucundaki fenerin oraya yürüdüm. Deniz, o kış günkü gibi hırçın değildi ama derin bir iç çekiş gibi çalkalanıyordu. Cebimden defteri çıkardım. Son sayfaya, onun bıraktığı notun hemen altına şu satırları düşmüştüm:
"Çay soğudu belki ama kokusu hala adada. Sen gittin şehirde çocuklara alfabeyi, şiiri, hayata inanmayı öğretiyorsun belki de. Adını hala bilmiyorum ama ne zaman bir vapur düdüğü çalsa, senin o telaşlı takunya seslerini duyuyorum yokuşta. Şiir tamamlandı evet ama hikaye denize emanet."
Defteri kapatmadım. Sayfalarını eylül rüzgarına doğru açtım. Tıpkı o ilk günkü gibi, rüzgar bu kez benim yazdığım sayfaları birer birer defterden kopardı. Çizgili kağıtlar, bu kez çamura değil, adanın mavi, derin sularına doğru süzüldü.
Kömür hafifçe havladı, giden kağıtların arkasından baktı. Sonra döndü, burnunu dizime yasladı. "Bak," der gibiydi, "bu kez kurtarmıyoruz, uğurluyoruz."
O akşamüstü anlamıştım: Bazı insanlar hayatımıza kalıcı olarak girmek için değil, içimizdeki o yazma, yaşama ve sevme arzusunu uyandırıp bir fener balığı gibi karanlıkta parıldayıp gitmek için gelirlerdi. Benim cebimdeki o küçük boşluk artık hiç kapanmayacaktı, biliyordum. Ama o boşluk artık bir eksiklik değil, adanın rüzgarına ve o meçhul kadına açılan bir pencereydi.
Vapur iskeleden kalkarken arkasında beyaz bir köpük bıraktı. O köpüklerin arasında, denizin üstünde yüzen beyaz çizgili bir sayfa gördüm. Şehirdeki o okula, o kadının masasına doğru giden bir selam gibiydi.