Beşinci Bölüm: Anne Kokusu

Kınalı kuzu yine karşısında annesini görüyordu…
Pırıl pırıl güneş, serin bir rüzgâr.
Ve yem yeşil bir otlaktaydılar.
Annesi ona şefkatle gülümsüyordu.
“Anneciğim, senin daha önce de kuzuların olmuş muydu?” diye sordu kınalı kuzu…
Yine insanlar gibi konuşabiliyordu.
Belli ki annesi de onun sorularını insanlar gibi konuşarak yanıtlayacaktı.
“Elbette oldu kuzum,” dedi annesi. “Senin dört kardeşin daha var. Hepsi büyüdü. Kimisi şimdi başka otlaklarda kimisi de burada kendi kuzularını büyütüyorlar.”
“Peki onları hiç özlemiyor musun?” diye sordu Kınalı Kuzu.
“Özlüyorum kuzum...” dedi annesi. “Bir anne yavrularını hiç unutmaz. Ama kuzular büyüyünce artık annelerinin sıcaklığına değil, kendi kuzularının sıcaklığına ihtiyaç duyarlar. Hayat böyle devam eder.”
“Anneciğim, senin yine kuzun olacak mı?” diye sordu Kınalı Kuzu.
“Yaratıcımız izin verirse olur,” dedi annesi. “Ama senin de olacak inşallah.”
“Benim de mi?” diye sordu Kınalı Kuzu. “Ama ben zaten kuzuyum!” diyerek annesine baktı…
Ama annesi yoktu.

Koyunların ve annesinin meleme sesleri arasında uyandı.
“Bu da hayalmiş,” dedi. “Ama ne kadar güzel hayaller bunlar.” diye düşündü.
Peter de gelmişti…
Diğer koyunlar ve annesiyle birlikte otlağa doğru yola çıktılar.
Bu defa Kınalı Kuzu da Peter de çok dikkatliydiler.
Kınalı Kuzu otlağın dere tarafındaki kenarına hiç gitmedi. Ne zaman diğer koyunlardan biraz uzaklaşsa Peter’in ıslığı ve “Gel Kınalı Kuzu, başımızı yine derde sokma!” diye seslenişiyle tekrar onların yanına dönüyor, Peter’in ayaklarına sürtünüyor ve Peter de onu kucağına alıyordu.

Kınalı Kuzu’nun dikkatini çeken annesinin davranışıydı. Annesi otları iştahla yiyemiyordu. Hareketleri de yavaştı. Zaman zaman otlamak yerine yere uzanıp dinleniyordu.

Bu Peter’in de dikkatini çekti. Gidip alnına ve ensesine dokunarak ateşini kontrol etti ama ateşi yoktu. Kendi elleriyle ot yoldu ve ona yedirmeye çalıştı ama onu da biraz yedikten sonra kafasını yere bırakıp dinlenme durumuna geçti.

Akşam olup çiftliğe dönerlerken de anne koyun zor yürüyordu. Peter koyunları çiftliğe teslim ederken çiftlik sahiplerine anne koyunun durumunu da anlattı…

Ertesi gün ve sonraki günler anne koyunu otlağa göndermediler.

Ve bir akşam çiftliğe döndüklerinde yine o yemek kokusu Kınalı Kuzu’nun dikkatini çekti…
Bu annesi gibi kokmuyordu…
Tam da annesinin kokusuydu.

Kınalı Kuzu olduğu yerde kaldı.
Derin derin kokladı.
Gözlerini kapattı.
İçinde tarif edemediği bir boşluk hissetti.
Sonra düşündü:
“Herhâlde annemin dünyadaki görevi bitti...” diye düşündü.

Yine de onu son bir defa görmeyi, ayaklarına sürtünmeyi ve onun koklayışını, yalayışını ve sıcaklığını hissetmeyi çok istiyordu.

Çiftlikteki diğer koyunlar önce geviş getirmiş, sonra da uyumuşlardı.
Ama o halen uyuyamamıştı…
Karanlıkta bir hıçkırık sesi duydu…
Evin duvarının dibinde Selin oturmuş ağlıyordu.
Hem de hıçkıra hıçkıra.
Kınalı kuzu bu davranışın insanların mutlu olmadığının kanıtı olduğunu biliyordu artık.
Yanına gitti, ona sürtünmeye başladı.
Selin onu kucağına aldı ve iyice göğsüne bastırdı…
Kınalı kuzu onun tüm sıcaklığını ve şefkatini hissetti…
“Yetim kaldın kuzucuk!” dedi…
“Söyleyeceklerimi anlamayacaksın…
Ama yine de içimi boşaltmak için anlatacağım.” dedi…
Kınalı Kuzu gerçekten de neler söylediğini anlayamıyordu.
Ama çok duygusal sözler söylediğini hissediyordu.

“Annen de bir zamanlar senin gibi bir kınalı kuzuydu.
Ve o da yine senin gibi hasta olmuştu…
Ailemin tüm ısrarına rağmen onun yanından ayrılmamıştım.
Bütün gece ona sarılarak yatmıştım.
Vücudumun sıcaklığı belki onu iyileştirir diye düşünüyordum.
Sabah veteriner bu davranışıma çok şaşırmıştı.
Sonra saçlarımı okşamıştı….
‘İyi yapmışsın hanım kız.
Gerçekten vücudunun sıcaklığı…
Ve bir de senin sevgin ona can vermiş.
Ama eğer hayvanlar için daha yararlı olmak istersen ileride benim gibi bir veteriner olmalısın’ demişti.
O veterinerin sözleri hiç aklımdan çıkmadı…
Böylece veterinerlik fakültesine kayıt oldum.”

Bunları anlatırken Kınalı Kuzu da onun kucağında uyumuştu.
Onu uyandırmaya kıyamadı ve kucağında Kınalı Kuzu’yla öylece oturdu.

Kınalı kuzu bembeyaz bulutların arasında yemyeşil bir otlakta annesinin otladığını gördü.
Annesi çok neşeliydi.
Hoplayıp, zıplıyor ve bol bol ot yiyordu…
“Ben burada çok mutluyum Kınalı Kuzum,” diyordu.
“Ama beni bıraktın gittin anneciğim,” dedi Kınalı Kuzu. “Ben yetim kaldım!”
“Hayır kuzum,” dedi annesi. “Sen yetim değilsin, senin şimdi Selin annen var.”
“Evet anneciğim,” dedi Kınalı Kuzu. “Ben onu çok sevdim. Onun kucağında senin sıcaklığını ve şefkatini hissediyorum.”
“Beni hiç düşünme Kuzum,” dedi annesi. “Büyüyünce senin de kuzuların olacak ve onları çok seveceksin.”
Sonra gülümsedi, son kez ona baktı ve şöyle dedi...
“Peter ve Selin annen seni canları pahasına da olsa koruyup kollayacaklar.”

(bitti)

Bu öykü, hayvan sevgisi, merhamet ve emek veren tüm güzel insanlara ithaf edilmiştir.

Kadir Tozlu
09.07.2026