pembe kalem bugün bir defter açmış.
küçücük elleriyle.
dünyanın bütün kırık yerlerine
pembe bir iz değmiş gibi.

sevgili günlük demiş.
daha dokuz yaşında insan.
ama bak.
kalbin kapısını çalmayı biliyor.

annesi gibi.

bazı çocuklar annesinden
yalnız yüzünü almaz.
bir de içi dolunca susmayı alır.
sevinci bile fazla gelince
gözlerine taşırmayı alır.
bir şey güzel olunca
onu hemen kalbine saklamayı alır.

pembe kalemin gözleri dolmuş bugün.
kimseye anlatılmayacak kadar temiz bir yerden.

allahım dedim.
dünya hala bitmemiş demek.
bir çocuk sevindiği vakit
kıyamet biraz erteleniyor.

çünkü bazı mutluluklar insanın namusudur.
unutulmaz.

insan onları cebinde taşır.
ekmek kırıntısı gibi.
eski bir dua gibi.
annenin defterinden kopmuş
küçük bir çiçek gibi.

pembe kalem yazmış.
çocuk yazısı işte.
harfler birbirine yaslanıyor.
kelimeler biraz yamuk.
ama kalbi dümdüz.

ne güzel şey.
insanın içinden bir günlük başlaması.
sanki evin bir yerinde
küçük bir kandil yanmış gibi.
sanki bütün odalar
birden daha az karanlık.

ben düşündüm sonra.
bir çocuk mutlu olunca
kim ağlar.

meğer insan ağlarmış.

çünkü bazı sevinçler vardır.
insanın yarasına basmaz.
yarasının üstüne incecik bir örtü örter.
üşüme der.
bak buradayım der.
dünya kötü ama
tamamen değil der.

pembe kalem bugün bunu yaptı bana.
haberi yok.

küçük bir defterin başında
bana hayatın hala yazılabilir
bir şey olduğunu hatırlattı.

ali hala şiir yazıyormuş ya hani.
pembe kalem de günlük tutuyor şimdi.

demek ki kelimeler ölmemiş.
demek ki annelerin içinden geçen o eski yağmur
kızlarının defterinde çiçek açabiliyor.

ey kalbim.
bu sefer susma.

bak.
bir çocuk sevindi.
bir evin içinden
küçük bir bahar geçti.
bir defter açıldı.
pembe bir kalem yürüdü.
ve ağlamaya değen temiz bir mutluluk
sessizce gelip dünyayı yokladı.

bazı mutluluklar insanın namusudur.
unutulmaz.

çünkü insan bazen
kendi mutluluğuna değil.
bir çocuğun sevincine tutunarak
hayatta kalır.