Zaman, dur durak bilmeyen acımasız bir yargıç gibi dikiliyor karşıma. Puslu, sisli anların eşiğinde, rotasını yitirmiş bir geminin kör karanlıkta ilerleyişi gibi yaşıyorum; nereye varacağını bilmeden, dalgaların insafına sığınarak...

Eski günleri yad etmek, şimdilerde kendime yabancılaşmanın en kestirme yolu oldu. Dönüp arkama baktığımda, geçmişteki o "beni" tanıyamaz oluyorum. Oysa ne duru, ne mavi düşler kuruyordum çocukluğumun o çıplak ayakla mutluluğa koştuğum sokaklarında. Ne ara geçti onca zaman? Hangi ara döküldü takvim yaprakları? Şimdilerde yüzümdeki çizgilerle yüzleşmeye korkuyor, aynalara bakamıyorum.

Çünkü ölüm, soluğunu her yanımda hissettiriyor artık. Kimi zaman zamanın o dipsiz derinliklerinden çıkıp gelen bir anıda, kimi zaman da gönlümün en korunaklı köşesinde yaşatıyorum sevdiklerimi. Yerin üstündekiler kadar, belki de onlardan daha çok tanıdığım, bağlandığım canlar var şimdilerde yerin altında. Ne zaman bir duanın şefkatinde onlarla buluşacak olsam, göz pınarlarım kuruyor, kelimeler boğazımda düğümleniyor.

Koca çınarlarımız, ömrümüzün gölgesi olan o güzel insanlar gözlerimizin önünde birer birer devrilip giderken, geride kalanların gözlerindeki o çıplak acıyı iliklerime kadar hissediyorum. Çocukluğumuz ölüyor onlarla birlikte, farkındayım. Gözlerimi kapatıp ta gerilere daldığımda; hayatı, sokağı, sevmeyi ilk öğrendiğimiz günler sanki bir anlık mesafede duruyor. Annemin sesi dün elini üzerimden çekmiş gibi taptaze kulaklarımda... Onun dizinde duyduklarımla, bu hayatta tek başıma yaşadıklarım homojen bir halde harmanlanıyor zaman tünelinin içinde. Ne çok yaşamışız, ne çok acıya göğüs germişiz. Ama gün geliyor, o tükenmez sandığımız zaman bitiyor; yol bitiyor, insan bitiyor.

Paylaşamadık şu kirli dünyayı... Oysa mezarın dili yok, orada herkes eşit ve herkes suskun. Ölmekten ötesi yokken şu hayatta, neden kimse bu ölümden bir ibret devşiremiyor? Geriye üç beş kırık dökük anı kalıyor da insanın içi yine de en çok o yarım kalanlara yanıyor. Kim bilir, belki de bazı hikayeler hiç tamamlanmak istemediği için yarım kalmıştır.