Dilara Aksoy, kelimeleri sadece yan yana getirmemiş; onları bir duygu tüneli oluşturacak şekilde dizmiş. Ruhu dar bir "firuzan" gibi parlayan bu metin, okuyucuyu kendi içsel nefes darlıklarını sorgulamaya itiyor.

Emeğinize, kalemine sağlık. Öyle bir metin ki bu; okurken insan gerçekten de o "eksik nefesin" sızısını göğüs kafesinde hissediyor.

Sizce de insan, kendi eksikliğini ancak bir başkasının varlığıyla "tamamladığında" mı gerçek dünyaya uyanır?

Bu denli yoğun, imgelerin birbiriyle yarıştığı ve her satırı ayrı bir sızıyı sırtlanan bu metin; sadece bir sevda mektubu değil, adeta bir teslimiyet beyannamesi. "Sevdanın kıblesinde giydiği astarı şikâyetinden esirgeyen" bir gönül, aslında yaşadığı tüm acıları o sevdanın hatırına kutsal saymış demektir.

​Yazmaya başladığınız bu sevda, belli ki kendi betonarmesini bile devrik cümlelerle kuracak kadar sarsılmış ama bir o kadar da "sen ol" diyecek kadar kararlı.
​Bu derinlikteki bir hisseli akışa, ruhun o "zamansız ve dar" hâline ortak olacak birkaç satır eklemek gerekirse:
​
"Eksikliğini demirden derler" demişsiniz ya; o demir sadece bir ağırlık değil, aslında ruhun etrafına örülen ama anahtarı sadece "O"nda olan bir kafestir. İnsan, kendi gerçekliğinden uyanıp bir başkasının rüyasına sığınmak istiyorsa, orası artık gurbet değil, asıl vatandır.

Dağılan hayal kırıklığı kolyenizi en sevdiği umutla tamir etmeniz, aslında yenilgiyi kabul etmeyen bir aşkın en büyük zaferidir. Tazyiklenen keşkeler, o "merhaba" ile durulur; çünkü aşk, geçmişin gürültüsünü susturan tek sessiz kuvvettir.
​
Ruhu daraltan o buldozerler geçip giderken geriye kalan tek şey, "gel" demenin o mahcup ama sarsılmaz çağrısıdır.

​"Seni sevmek; devrik bir hayatın içinde kurduğum en düzgün cümle, bütün çıkmaz sokakların sonunda rastladığım o tek ferah meydan."
​Yüreğinizin bu tazyikli ama naif akışı, dilerim ki o "kırmızı kurdeleye" en kısa zamanda kavuşur. Sağlık ve o eksilmeyen "senli" huzurla kalmanız dileğiyle...

Bu eser, nefes alırken bile hissedilen bir eksikliğin, sessiz bir boğulma hâlinin dışa vurumu olmuş tam olarak. Sevda denilen şey, burada bir taahhüt gibi başlıyor: Durulur gibi olup kalbi diriltmeye niyetli bir denklem. Ama her seferinde hayal kırıklığı boyna takılıyor, yine de en sevdiği umut giydiriliyor üstüne. Devrik cümlelerin betonarmesi, keşkelerin külliyatı… Tüm bu ağırlığın arasında bir “merhaba” var, ama o merhaba bile sevda şerbetiyle tatlanmış bir hoş sedaya dönüşüyor. İşte en vurucu his: Nefes darlığında nefes olacak sensin. Darda kaldığında gerçek de sensin. Yani yokluğun demir gibi, varlığın nefes. Rüyada sen varken uyanmak istiyor, sensiz uyanılan gerçeklerin bile kadim bir hasretle koktuğunu söylüyor. Ve o “gel” çağrısı, çarşafa dolanmış, çıkamıyor. Üzüntü damarlarından buldozer gibi geçmiş bir firuze ruhu var ortada. Sonunda ise tek bir dilek: “Yokla bizi, aşkla barıştırarak.” Yani gel, yokla, aşkla barıştır. Bu eser, nefes eksikliğinin değil, sen eksikliğinin teşhisi. Ve tedavisi, ancak senin gelmenle mümkün.