Doğumla. başlamıyor annelik
Ansızın olmuyor
birini kendinden önce düşünmekle başlıyor...

Bir nüfus kağıdına yazılan kelimeyle de başlamıyor hiçbir şey.

Annelik
Kendine üşüdüm.demeden önce
başkasının üstünü örtmek gibi.

Bir çocuğun ateşini
Avuç içiyle ölçtüğünde başlıyor mesela..
Ve o avuç
Dereceden daha doğru biliyor

Soğuk bir kış gecesinde. uykusunu bölüp
saçlarını tebessümle okşadığı anda..

Anne oluyor insan biraz daha...

Çocuk uykusunda hafif ateşi yükselse
Anne gecenin içinde nöbet tutan bir dua oluyor...

Çocuk derin uykusunda kıpırdarkem
Anne bütün gece düşmesin diye dünyayı tutuyor gibi oluyor..

Üşür mü. diye aralanan camda,
Sessizce üstüne çekilen battaniyede,

Soguk kış günlerinde uykusunu bölüp
Tebessüm ederek oksarken saclarıni
Sefkatının sıcaklıgı diyuluyor ellerinde


Kapinın arkasında giysin
Diiye beklettigi terlikte
eve geç kalındığında büyüyen o tarifsiz sıkıntıda…




Anne

kalbine kat kat anneliği
yerleştirir her geçen gün biraz daha..



Ve
bir gün fark eder insan
ev dediği şey artık bir yer değill
annenin kalbinin attığı her yerdir..