Yıllar önce köyümüzde bir adam, yalnız yaşadığı için dört gün sonra öldüğü fark edilmiş, diye duymuştuk.
Anadolu ajansının haberine göre, Türkiye’de tek kişilik hane halkı sayısı 2025’te 5.5 milyon kişi olup yalnız yaşayanların başı çektiği il İstanbul.
Anlaşılan yalnız yaşayanların sayısı artıyor. Belki apartman hayatının getirdiği bir yeniliktir, komşuluk ilişkileri de zayıflıyor. Sokaklarda kopeklerini -evcil hayvanlarını- gezdirenler az değil. Böylece gelişmiş ülkelerin metropollerinde görülen durumlar bizde de yaşanıyor.
Aragon “yalnız insan” şiirinde şu dizeleriyle yalnızlığı çok güzel tasvir etmiş:
“Yalnız insan merdivendir
Hiç bir yere ulaşmayan
Sürülür yabancı diye
Dayandığı kapılardan...”
Bundan daha güzel nasıl anlatılabilir?

Şairlerin siirlerinde yalnızlık teması yoğun bir şekilde yer almış. Özdemir Asaf, kendine mahsus üslubuyla yalnızlık hakkında şunu yazmış: “Yalnızlık paylaşılmaz, paylaşılsa yalnızlık olmaz.” Derdini, sevincini, hatta yalnız olduğunu hiç kimseyle konuşamıyor, paylaşamıyorsan işte bu yalnızlıktır. Büyük bir sessizlik içinde yalnızca duvarlara bakıyorsan, gerçekten yalnızsın demektir. Evin bütün işlerini kendin yaparsın.

Yaşlı nüfusumuz çoğalıyor. Yaşlılık, başkasının yardımına en çok ihtiyaç duyulan bir dönem. Ve yalnızsak, yaşlılık zor koşullarda geçecek demektir. Var böyle tanıdıklar. İnsana hasret olduklarını her daim belli ediyorlar.

Ancak sana yemek yapan biri varsa, yalnız değilsindir. Böyle bir görüş var. Bilindiği üzere insan sosyal bir varlıktır. Yani, toplumla iç içe, diğer insanlarla birlikte yaşamaya programlanmıştır. Ve yalnızlık Allah’a mahsustur.
"İnsanlık Halleri, Denemeler"
09.05.2026