Kalbimin nasıl olduğunu sormaya korkuyorum,O iyiyim dese aklım inanmayacak...
Çoğu kişi neler yaşadığını anlatıyor, bazen başarılarını ,bazen öfkesini,bazen sevinçlerini,,bunlar herkesten farklı boyutlarda dinlediğimiz hayatın olmazsa olmazları...Hepsine saygı duyuyorum,hepsini anlamaya çalışıyorum ama bunu neden kendim için yapamıyorum...Ne yaşıyorum sorgusunun cevabından kaçıyorum,ne hissettiğimi anlamaya çalışmıyorum... Görünen köy klavuz istemiyor ama ben her gördüğüme bir yol bulmaya çalışıyorum... Hayır oyle görünebilir ama benim niyetim o degil Çok başka ...Evet yanlış anlaşılabilirim ama ben sadece kendimi anlatmaya çalışıyorum...Bazen kimse umrumda değil diyorum, bazen kendimi bulamayacagım bir bakıştan kaçıyorum... Mazi insanın izini sürebiliyor ve seni tekrar bulabiliyor buna bile ben birşey yapmadım ki savunmasına geçiyorum..Evet ben tesadüfleri ayarlayamam ki...Oh ne güzel bu iç ses hiç üzülmez...Ne yapmalıydım bilmiyorum ya da yaptıklarım yapacaklarım beni nasıl etkiler bilmiyorum...Tek bildiğim onaltı yıl önceki ben , kalbime dokunuyor...Şuan kendimi kaybetmiyorsam bunu o yaşlarıma borçluyum...O yaşlarda yapmadıklarım yapılmayacak,söylemediklerim söylenmeyecek ...Tek emin olduğum şey bugün nasıl durmam gerektiğini onaltı yıl önce kendime iyi öğretmiş olmam... Teşekkür ederim küçük kalbim senin saflığın ve temiz duyguların aynı şekilde yön bulmamı sağlıyor..Benim en iyi halim seni kaybetmemiş yanım,,,İçimde o küçük çocuk olarak kal...