Köyün kenarında, denize bakan yamaçta bir ev vardı. Bahçesi, taş duvarlarla çevrili; duvarların üstünden sarmaşıklar sarkar, rüzgârla birlikte dalgalanırdı. Bahçede eski bir zeytin ağacı, gövdesi yılların izlerini taşır, dalları göğe dua eder gibi yükselirdi. Ev, beyaz badanalı duvarlarıyla güneşin altında parıldar, pencerelerinden içeriye denizin tuzlu kokusu dolardı.

Evde yaşayan iki insan vardı. Biri, sessizliği seven, kitapların arasında kendini bulan biriydi. Diğeri, kalabalıkları, şenlikleri, neşeyi severdi. Biri için akşamları mum ışığında şiir okumak bir mutluluktu; diğeri için meydanda davul zurna eşliğinde halaya durmak. İlk bakışta birbirine uzak gibi görünen bu iki ruh, aslında aynı sevdanın içinde buluşmuştu.

Bir gün, bahçedeki zeytin ağacının altında oturuyorlardı. Sessiz olan, elinde bir kitapla kelimelerin derinliğine dalmıştı. Neşeyi seven ise sabırsızca köy meydanına gitmek istiyordu; çünkü o gün bahar şenliği vardı. İçinde bir kıpırtı, bir coşku… Ama karşısındaki insanın gözlerinde dinginliği görünce, içindeki ses sustu.

“Sen burada kalmak istiyorsun,” dedi yumuşak bir sesle.
“Evet,” diye karşılık verdi diğeri, “çünkü bu akşam kelimelerle konuşmak istiyorum.”

O an, sevgi denen şeyin yalnızca aynı şeyleri sevmek olmadığını anladı. Sevgi, sevdiğinin değerlerine saygı duymaktı. Onun için önemli olanı küçümsememek, kendi isteğini geri çekip karşısındakinin dünyasına alan açmaktı.

Şenlikten vazgeçti. Bahçede kaldı. Mum ışığında okunan şiirleri dinledi, kelimelerin arasında sessiz bir yolculuğa çıktı. Başta yabancı gelen bu sessizlik, zamanla içini doldurdu; kalabalıkların gürültüsünden farklı ama derin bir neşeydi bu.

Gece ilerledi. Zeytin ağacının dalları arasından yıldızlar görünüyordu. İki insan, farklı değerlerin aynı sevgiyle birleştiği yerde oturuyordu. Biri sessizliğin, diğeri coşkunun insanıydı; ama ikisi de birbirinin değerine saygı duyarak aynı bahçede buluşmuştu.

Ve işte o bahçe, sevginin sessiz bahçesi oldu.. Sevgi, yalnızca kalpleri değil, değerleri de kucaklamaktı.



O anın güzelliğine dair , şair , bir şiir yazdı sevdiğine ;

Bahçede rüzgârın sesi
Kelimelerin gölgesinde huzur arıyordu birisi
diğeri için yaşamdı hayatın ritmi ...

“Sen sessizliği seviyorsun,” dedi biri.
“Evet,” diye karşılık verdi diğeri,
“çünkü sessizliktir senin kalbinin sesi ...


O an anlaşıldı ki, sevgi aynı olmak değildi
Farklı olanı incitmeden kabul etmekti.
Birinin değerine saygı duymak,
kendi isteğini geri çekip onun dünyasına yer açmaktı ...

Ve yıldızların altında,
sessizlikle coşku yan yana durdu.
Sevgi, iki ayrı yolun aynı bahçede buluşmasıydı
Sevgi emekti ...


Çağdaş DURMAZ