Onsuz darmadağın olmadan hayatta kalabilmenin o sert ve mağrur dersini, kalbinizin "hüsran sarayında" bir şah mat hamlesiyle bitirmeyi seçmişsiniz bu sarsıcı eserinizde.

Acının geçse de bıraktığı o silinmez yaşanmışlığı, hasretinizi kalbinizin sağına asan vakur duruşunuzla harmanlayıp; bir başkasına aşk namusuyla merhaba derken bile kendi içinizdeki o cinneti töre yangınları ile söndürmenize söyleyecek şey bulamıyorum.

Genç kızlık hayallerinize bağladığınız o en namahrem kırmızı kuşağı, sadece kendinize ait kalabilmenin o asil bedeli olarak betimlemiş; sultanlara ermeyen aşkın saltanatını, kendi hüsranınızın veziri yaparak taçlandırmışsınız.

Muradına ermeyen atların derin dergâhında ağlayan gönül buzağısını susturup, kalbinizin dengini başkalarında aramaktan vazgeçerek; merak edilen o gizemli ve güçlü yalnızlığınızı, oyunun sonunda şahı deviren cesur ve zarif bir vedaya dönüştürmeyi başarmışsınız.

Tebrik ediyorum.
Kaleminiz daim olsun.

Metin, "Acı geçiyor fakat yaşanmışlığı geçmiyor" tespitiyle çok güçlü bir giriş yapıyor. Bu, insanın iyileşse bile taşıdığı yaranın izini (travmasını) asla unutmayacağına dair bilgece bir serzeniştir. Şair, onsuz hayatta kalmayı öğrenirken aslında bir parçasına veda etmiştir.