Sevdamın cezai ehliyetinin bugün ilk günü; bedevilerle bir araya gelip acıyı kokteyl olarak içtiğimiz gecenin buruk bir tadı olunca, gözyaşımdan üvey mutluluklar kendilerini bir şey sandılar. Tıpkı benim gibi.

Sevilemedim. Namerdin başı bağlandı, namerdin eli tutuldu; namert mutlu oldu, ben olamadım. Hücreye konuluyorum. Yanık ve kalbe telaş gecelerin acıyı sırtlayıp bana acıyarak baktıkları bir gece...

Teneşir mutlulukların, tebeşirle yazılan hatalarına sakız ikram ediyorlar. Onlar istemiyorlar tabii; beni çiğnemek dururken sakızı ne yapsınlar?

Yanaklarımdan yağmurun gökkuşağına bin hasretle kavuşmak istediği zamanın uzayışı kadar bir yağmur yağıyor.

Ey aşk! Matemimin seher vaktinde kapımı çalmış gibisin. Evdeyim, ben evdeyim. O nerede? Sonuna dek açılsa bu kapılar, eşref vaktiyle seher vaktinin anlık ahir zaman acıları sohbete dalıp beni unuturlar. Öyle değil mi?

Ağlıyorum. Herdem saçları taranan bir yalnız olmamı istiyorsun. Manikür pedikürümü de acıyla yapar bunca kahrın izolasyonunu kalbimden sanırsın. Öyle değil mi?

Yalınayak çıktım. Ayaklarım değil; yüreğim üşüdü. Pedalı çevirdim, bisikletimin kazulet yollarına travmatik hatıralar bıraktım.

Yol, adanın şevkine bir şerefli yarımada yüreğimde. Sevdim; bıçağın kanlı canlı muradına bir kez daha vuruldum. Hicri takvimin en güzel kayboluşuyla sanki ben bir yüzyıl, mutluluk bir başka yüzyıldı...
Dilara AKSOY