Köy odası...
Burası belki sıradan bir şiir paylaşım alanı değil; hayat yolculuğunda mola vermeye müsait modern çağın köy odası burası belki, belki de gelenlerin hiç kimseye söyleyemediği veya söyleyip anlatamadığı, içinden geldiği gibi konuştuğu, halka halinde grup terapisi yaptığı modern çağın en uğrak yeri terapi odası, belki konuk olunan evin şöyle uzanıp dinlenmek için kullanılan misafir odası, ya da şiirlerin yazıların iç güveni ile bırakıldığı otogarın emanet odası, bazen de sıra gecesi tadında ortaklaşma alanı, ya o ya da bu, ama şu bir gerçek ki, çağımızda büyük ihtiyaç duyulan hatta olması zorunlu bir alan. Zamanımızın en büyük eksiklerinden olan, hiç görmediği kişilere diğergamlık hissinin, nezaketin, desteğin, onaylanma hissinin, aidiyet hissinin yeşerdiği bir sanal ortam. Gönül köy odalarının fiziki anlamda kokusunu duymak istiyor ama modern çağ insana bunu dayatıyor. Bu insani alanları fiziki/sanal kendimize/çocuklarımıza sağlamadığımız zaman çocuklarımızın nasıl gayrı insani alanlarda meydan bulduğunu acılarla öğreniyoruz. İnsan olmayı yeşertecek bir avuç toprağı bile ziyan edecek zaman değil zira...
Yüksel Yıldıran