İnsan sevince güzelleşiyormuş meğer, özleyince de..

Çoğu kez çaresizlik dahil oluyor konuya, susma hakkımı kullanıyorum.
Eskisi gibi olmuyor anlayacağın.
Yalnızlığın bir tarifi olsa kendimi koyardım içine bir de iki demet mor menekşe..

Bazen içimde kocaman boşluklar oluyor hangi çiçeği diksem de kapı önüne,
kapatsam burayı diyorum.

Fesleğenleri ıslatsam, yeşermez biliyorum.. Eskiden olsa sen dik derdim.
Şimdi ellerindeki o uzaklığı görebiliyorum..

İhanetlerin güvensizliği getirdiği bir ünlem koymak istiyorum buraya.
İmla hatalarımı da eklemeye kalksam yanına zararlı çıkıyorum..

Kapıya kadar gelip, geriye dönen ayaklarımdan sonra ,yazmaya koyulup, vaz geçen ellerimi de koyuyorum aynı masaya..
Öylece duruyor orda o his, o kavga, o kırık omurga; ikiye ayrılan kemiklerimi yok sayıyorum..

Anlatabilsem seni önce kendime anlatmaya başlardım. Sırtımdaki bu yük omzuma bir tekme atıp engellemiş olduğum bütün tuşlardan beni geriye çeviriyor.
Çaresizce küçülüp bir noktanın içine giriyorum.

Sarılmak istiyorum o anlarda sana.
Öyle böyle değil; kokunu alıp
alışıncaya kadar saklamak koynumda..

"Koynum" dedim de, aklıma geldi;
Göğsünde uzanan bir anım daha olsa
yine seni severdim inan; pişmanlıklar içinde bile olsa...

Ne de olsa o fesleğenleri biz kuruttuk.
Biz yırttık bütün kalıpları buz dağından.
Sonra da yağmuru unuttuğumuz bir uzaklık girdi aramıza.
Yollar değil,
Sessizliğimizdi bizi ayıran...

Fruze Özge