Beşinci Bölüm: DNA Testi

Barış ne kadar belli etmemeye çalışmışsa da Elif’in hastane anıları onu şok etmişti. Eşi Hale’nin anlattıkları gözünde canlanmıştı.
“O kadar kendimi kaybetmiş ve o kadar ağlamıştım çevremde kimler olduğunu fark etmemiştim. O sırada birinin bana sarıldığını anımsıyorum. ‘Seni anlıyorum arkadaşım. Acınız benim de acım olsun. İnanın ki sizin bu feryadınız beni de bir çocuğunu kaybetmiş gibi etkiledi’ dedi.”

“Ben de ona sarılarak: ‘Hayır arkadaşım. Bir günde bir kayıp ikimize de yeter. Siz bana bakmayın. Ne güzel sağlıklı bir çocuk doğurmuşsunuz. Onu sevgiyle büyütün ve Hale Teyzesi için de sevin.’ dedim.”

“Aynı odada kaldığımız o hanım emzirmesi için bebeği getirildiğinde benim kucağıma da verdiler. O şirin çocuktan garip bir annelik duygusu hissettim. Minicik elleri nasıl da sıcak geldi bana. Ona o kadar bağlanmıştım ki, hastaneden ayrılırken sanki bir defa daha bebeğimi kaybetmiş gibi oldum.”

Merhum eşinin anlattıklarının etkisiyle ne yapsam diye düşünürken doktor arkadaşı Fikret geldi aklına. Ona telefon etti ve üzerindeki şoku belli etmemeye çalışarak:
“Fikret, nasılsın? Müsait olduğunda görüşebilir miyiz?” diye sordu.
“Tabi ki Barış,” dedi Fikret. “Sen iyi misin? Ne kadar gizlemeye çalışsan da sesinden bir sorunun olduğu belli oluyor.”
“Belli oluyor mu?” dedi Barış. “Bu akşam bir yerde buluşabilir miyiz?”
“Ben doktorum,” dedi Fikret. “Herkesten gizleyebilirsin ama benden gizleyemezsin. Bu akşam oğlumun doğum günü, gel de birlikte kutlayalım.”

Bir hediye alarak Fikret’in evine gitti. Büyüklerin de dâhil olduğu kutlamalar bittikten sonra çocuk arkadaşlarıyla başka bir odaya geçerek eğlenmeye devam ederken Barış, Fikret ve eşi salonda oturup sohbete daldılar.

“İçimde bir takım soru işaretleri var,” dedi Barış. “Benden ilik nakli yapılan annesi ve babasıyla doku uyumu olmadığı halde benimle uyumlu oluşu sizce biraz garip değil mi?”

“Anne ve babasının dokusunun uyması daha olası ama bu kesin değil,” dedi Fikret. “Bazen hiç ilgisiz kişinin de dokusu uyabiliyor.”

“İyi ama,” dedi Barış, “Bu çocuğa karşı garip bir yakınlık duyuyorum. O da bana karşı öyle. Örneğin ne zaman ellerini tutsam bir sıcaklık hissediyor. Benim ellerim sıcak olmaz ki. Buyurun bakın,” diyerek Fikret’in elini tuttu.

“Telepati gibi bir şey olduğunu düşünüyorsun belki ama” dedi Fikret, “böyle bir şey bilimsel olarak kanıtlanmış değil.”
“Merhum eşim de hastane anılarında çocuğa karşı garip bir yakınlık, sıcaklık hissettiğini söylüyordu,” dedi Barış. “Biliyor musun, Elif’le eşim Hale aynı hastanede, hatta aynı odada kalmışlar.”

“Bebekler karışmış olabileceğini mi düşünüyorsun?” diye sordu Fikret.
“Bilmem ki!” dedi Barış.
“Bunu anlamanın tek bir yolu var,” dedi Fikret. “DNA testi yaptırman gerek.”
“Onlardan habersiz bunu yaptırmam yasal bir sorun olur mu?” diye sordu Barış.
“Gayri resmi olarak bakarız,” dedi Fikret. “Sen o çocuğun saç telini veya meşrubat içtiği bir pet bardağı getirirsen bakarız.”
“O meşrubatı pipetle içer genellikle,” dedi Barış. “O pipeti alabilirsem olur sanırım.”
“Tabi ki, çok iyi olur,” dedi Fikret.

Aklına yatmıştı Barış’ın. Şüphe çekmemek için birkaç ay ara geçsin istiyordu ki zaten görüşmeleri giderek seyreliyordu. Havalar da güzeldi. Bir akşam Barış’a telefon ederek Şirin’i özlediğini ve yine o parkta buluşmayı teklif etti. Ve parkta buluştular… Şirin artık maske de takmıyordu.

Barış ilk defa yanaklarını okşadı Şirin’in. Şirin yine: “Amca ellerin sıcacık,” dedi.
“Öyledir küçük kız” dedi Barış. “Sence nedendir?”
“Şefkattendir” dedi Şirin.
“Şefkat ne olduğunu biliyor musun?” diye sordu Barış.
“Büyüklerin küçük çocukları çok sevmeleridir” dedi Şirin…
Durumu yeterince iyiye giden Şirin parkta bir arkadaş çevresi de edinmişti. Onlarla oynaya dursun zaman zaman annesinin yanına gelerek pet meyve suyundan pipetle birkaç yudum içiyordu. Barış da Elif ve Bahadır’a hissettirmeden sürekli meyve suyunun bitmesini bekliyordu.

Ayrılma zamanı gelip vedalaşıldıktan sonra Barış onlar gidinceye kadar biraz daha oturdu bankta. Onlar yeteri kadar uzaklaştıktan sonra çöpe attıkları pete takılı olan pipeti alarak hazırladığı poşete koyup oradan uzaklaştı.

Ertesi günü Fikret’le buluşmak için onun çalıştığı hastaneye gitti ve içinde pipet olan poşeti Fikret’e verdi. Poşetin içinde daha küçük bir poşette de kendi saçından bir tutam vardı.
“Haydi hayırlısı,” dedi Fikret. Sonuç çıktığında seni ararım.

Barış oradan ayrıldığında bir vicdan muhasebesi yapıyordu. Onlardan habersiz yaptığı bu işlem etik de yasal da değildi belki… Ama kalbindeki o ses susmuyordu. Bunu kendisinden başka bilecek tek kişi olan Fikret de onları tanımıyordu…

Günler sıkıntılar içinde geçti. Zaman zaman uykuları kaçtı. Uyuduğunda ise yine beyaz bulutlar arasında Hale’sini görüyordu. Hale ona bir şey söylemiyor, yalnızca meraklı gözlerle bakıyor, sanki sonucu o da bekliyordu. Sonra da aniden gözden kayboluyordu.

Nihayet Fikret’ten beklediği telefon geldi. Fikret kendince doğru olanı yapmış ve raporu açmamıştı.
“Raporu açıp sana okuyayım mı yoksa gelip sen mi açmak istersin?” diye sordu Fikret.
“Eh! Günlerce merak ettim,” dedi Barış. “Oraya gelinceye kadar da merak etmemde sakınca yoktur her halde!”
Hastaneye varıncaya kadar bir yandan merak ederken bir yandan çıkacak sonuçlara göre neler yapılabileceğini hayal etti durdu. Ve hastaneye varır varmaz Fikret’in bürosuna koştu.

Elleri titriyordu… Zarfı açarken nefesini tuttu… Gözleri satırların üzerinde dolaştı…

Ve…

Sonuç açıktı…
Şirin onun kızıydı.

(Sürecek)

Kadir Tozlu
07.04.2026