FÜZELER TEPİŞİRKEN

Yeryüzünde insanlar topla, tüfekle savaşırken, gökyüzünde füzeler tepişiyor. İnsan karada, füze havada çarpışıyor.
Yüz yüze gelmeden savaşmayı öğrenmiş yeniçağın savaşçıları…
Füze, füzeye çarpıyor; insan, insandan uzaklaşıyor.
Teknokratlar konuşuyor: “Senin füzen mi güçlü, benimki mi?”
Ekranlar dolu…
Canlı yayın, naklen savaş… Sanki bir oyun, sanki bir yarış…
Ama…
Füzelerin düştüğü yerde feryatlar yükseliyor. Bir annenin sesi, bir çocuğun çığlığı ekranlara sığmıyor.
Ekmek kapıları kapanıyor. Tarlalar susuyor. Pazarda fiyatlar yükseliyor, sofralarda lokmalar küçülüyor.
Bazıları kazanıyor…
Bazıları kaybediyor…
Ama insanlık?
O hep eksiliyor.
Bu manzarayı izleyenler yemeden içmeden kesiliyor. Sevinçler soluyor, umutlar susuyor.
Çocuklar uykularından kâbuslarla uyanıyor. Gençler geleceği değil, korkuyu düşünüyor.
Yeni evliler bile hayata değil, acıya hesap yapıyor.
Çünkü…
Hiç kimse evlat acısını yaşamak istemiyor. Ve aslında herkes biliyor: Savaşın kazananı yok.
İnsanlık, galip gelmek istemiyor artık…
Sadece yaşamak istiyor.
Ama ne acıdır ki… Dünyayı yönetenler az, dünyada yaşayanlar çok. Ve o çoğunluğun tek bir sözü yok:
“Füzeler tepişmesin…”
Eyüp Uysal