EVİM EVİM NEYİNİ METHEDEYİM
Bir düzine sayısında katın. Her katını dört aileye yuva yaptın. Ailenin yaşam alanı; bakla sofa, nohut hol. Mercimek odalar... Pirinç tanesi mutfağın ile salonun…
Balkonun Paris balkon. Süslü ferforjeler duvara monte edilmiş. Adım atmak, saksıda reyhan, saksıda karanfil, yaprağı güzel yetiştirmeye imkân vermiyorsun... Balkon kapısı açılınca, dışardaki rüzgârın; evin içindeki havayı kovması da mümkün değil... Balkonunda yatıp yıldızlara bakmak hayal...
Havadaki tozu içeriye alıyorsun da; yerdeki toprağa dokunmaya izin vermiyorsun. Çevren de toprak değil ki beton. Betona kuşlar yuva yapamıyor. Üstünde çayır çimen de yetişmiyor...
Üst kattakilerin gürültüsünü bize aktarıyorsun, bizimkini alt kata. Merdivenlerinden eve ulaşmak istesem kalp krizinden öbür dünyaya göçmen an meselesi...
"Komşu komşunun külüne muhtaçtır " Atasözünü neredeyse yalancı çıkaracaksın..."Ev alma komşu al " sözünü çoktan kaybettirdin... Uzaktan baktığında sığınacak bir çatıdan ziyade heybetinle, görkeminle albenili boyalarınla göze çarpıyorsun.
Çelengine kuşların yuva yapmasına imkân tanımıyorsun. Çelengin de yok ki...
Katlarının arasında köpek havlamaları duyuluyor... Sanki çoban aslı yok yaylasına bin beş yüz koyun sürüsünü otlamaya götürüyor... Kedi miyavlamaları duyuluyor... Katları fareler mi bastı diyesi geliyor insanın? ... Kuş sesine benzer sesler geliyor...
Özgürlükleri kısıtlanmış kafesteki kuşlarda insan sesini duya duya; kendi sesi ile insan sesi arası sesler çıkarıyor... Güya komşunun kuşları konuşuyormuş... İçinde barındırdığın kuşu kuş, kediyi kedi, köpeği köpek olmaktan çıkardın...
Şu sözü söyletmeye zorluyorsun... “Korkarım beni de insanlığımdan çıka...”
Sitemlerimi sayıp döktüm de; memnuniyetimi sona sakladım.
Albenili ve heybetli görünüşüne hayranım... Onun için sana sığınıyorum. Hep seni özlüyorum...
Gittiğim yerde mutlu olamıyorum. Senin içinde sele serpe uzanıyorum. Soğuk havalarda ısıttığın, sıcaklarda serinlettiğin, yuvasız bırakmadığın için severim seni. Hanımın sesi en iyi sende duyulur. Soğanın koku sende bir başka. Sarımsağa söz mü olur?
“Bütün birikimlerini bana yatırdın..."Onun için değerliyim " anlamını çıkarma.
Aman yıkılırım deme. Sonra evsiz barksız ortada kalırım.
Son bir şey söyleyeyim. Mutfağın Konya... Salonun İstanbul... Balkonun Havai...
Eyüp Uysal