savaş bir katliamdır savaşı çıkaranlar dünyayı ateşe verir hemen sonrası da çıkan dumandan şikayetci olurlar dünyayı insan sevgisinden yoksun liderler yönetiyor

ah! ah! ...ne kadar benzeş duygular içindeyiz yani yaşadığım süre içinde hiç bu kadar yeis sıkıntılı bir dönem görmedim dünya sanki bir cadı kazanı her gün daha ateşler içinde kaynıyor ve felaket haberleri dört bir yandan servis edilirken.. insan geleceğe bakarken ürperti içinde

mümkün olduğunca uzak durmaya çalışmakta yetmiyor. Gelecek düşündürüyor yeni nesillere ve çocuklara nasıl bir dünya bırakıyoruz
bunu düşünmek bile insanı kahrediyor.
Belki bişiler bu yüzden sık sık yazıyoruz defterde çünkü dışarısı çekilir gibi değil

daha önce baktığım gibi bakamıyorum dünyaya ve insanlara
umarım insanlar tez uyanır birbirini yemekten vazgeçer ve bu zülme bu çileye bir dur der..

sevgiler güzel yüreğinize

yazdıklarınızı okuyunca boğazım düğümlendi o kadar çıplak o kadar gerçek ki sanki hepimizin içindeki o yorgun o kırgın sığınakları kısacık bir anlatıyla gün yüzüne çıkarmışsınız.

mutluluk artık neredeyse yasak bir coğrafya gibi. dediğiniz üzre bir şarkının tınısına gülümlesek suçluluk duyuyoruz, bir çocuğun saçını okşasak aklımıza yarım kalmış tüm çocuklar ve çocukluklar geliyor. bazen yemek yerken lokmalar bile geçmiyor boğazımdan.

ama biliyorum ki kendimize nefes alabilmek için izin vermeliyiz zira kalbimizi böyle incitmeye devam edersek, gün gelecek en sevdiklerimize, ailemize bile fayda sağlayacak gücü kendimizde bulamayacağız.

diğer taraftan bu kadar hassas olmanın bu denli derin bir duyarlılığın zayıflıktan çok nasır tutmuş kalplere karşı en büyük güçlerden biri olduğunun da farkındayım. tıpkı şu yazınız gibi...

yazıyorsunuz, duyuyorum. bu yankı bile başlı başına bir direniş aslında. demek ki hâlâ aynı dilden kanayan aynı yerden iyileşen insanlar var. yani böyle bir karanlık ve karamsarlıkta dahi birbirimizin elini bırakmıyorsak, umut hâlâ var demektir sevgili Yıldız.

tebriğimle.