Çok haklı bir yazı, konu. Şimdi ömür grafiği değişti ellilerden sonra orta yaş, yetmişlerden sonra yaşlılık başlıyor ömür de yüz yaşına kadar uzadı. Tabii sağlıklı, kaliteli geçmesi önemli olan. Kim ne derse desin evet ama mahalle baskısına katılıyorum. Halkımız bekarı evermede, evliyi doğurtmada, kızsa oğlan, oğlansa yanına kız olsun diye bitene daha doğur demekte çok mahir. E neden yaşlıyı da bakışlarıyla ve sözleriyle germesin. Bunu sosyal bir görev olarak görüyoruz. Yaşı geleni de gönderelim ki yük azalsın. Tevbee.

Tebrik ediyorum Aysel hanım. Sizi burada görmek güzel. Selamlar, saygılar, sağlıkla hep.

içtenlikli bir yazı. yazıda betimlenen yaştaysanız benim de duygularıma hitap ediyorsunuz. eğer yazınızda ironi varsa eyvallah Aysel kalemdaşım.
Esenle.

çalışmayı kutluyorum

Değerli şairem, yüreğinize sağlık.
Metin, yaşlılığın getirdiği değişimlere rağmen bağımsızlık ve saygı talebini güçlü bir dille dile getiriyor. Yüzeysel yorumlara, yaş üzerinden yapılan yargılara karşı bir isyan ve “sadece hürmet ve sevgi” isteği öne çıkıyor. Geçmişin canlı hatıralarıyla bugün arasındaki kontrast, yaşlılığın hem değerini hem de unutulmuşluğunu vurguluyor.

Harika bir eser okudum çok beğendim ellerinize emeğinize sağlık selam ve sevgilerimle

Günün yazısını tebrik ederim güzel günler dilerim 💐

Öncelikle tebrik ederim


Ne yazık ki insanlar sorgulamayı ve de burun kıvırmayı çok seviyor:

Ne kadar kişi mükemmel olsa da bir kusur aramak hoşuna gidiyor insanların


Elbette niyet önemli ve beş parmak bir değil.


Samimiyet önemli bir unsur.


Saygı ve de


Kimse de kimseye acımasın hani.

yüreğimizden geçeni ise tek bilen yüce Mevla



Güne yakışmı yüreklere aldık koyduk bile




Selam sevgimle dost yazarım

"İstediğim sadaka değil sadece saygı, hürmet azıcık da sevgi. "

- Gayet güzel, hayatın içinden satırlar olmuş yazı. Yer yer mesajlar yerini bulması dileğiyle.

Huzurla ve sağlıkla ömürlerimiz olsun.

Tebrikler.

Hani derler ya "altına imzamı atarım" diye.
Ben bu yazının altına imzamı attığım gibi,
Gövdemi de basarım.
Özlemişim yazılarınızı.
Selamlarımla....

Yaşamın tuzu biberi sorgulama.Kimi zaman hoş olur kimi zaman boş.Yaş mevzusunun önemine binaen sorulsa sorun değil de ,bazen sırf konuşuk olsun diye sorulunca şalterler atmıyor değil hani.Otobüste yer verirsin ben o kadar yaşlı mıyım der caka satar .Otobüs ani hareket yaptığında savrulur yan üstü yatar.Bazen sinirlenir yersiz yere ortalığı birbirine katar.Bir de bakmışsınız alttan alttan göz kırpar.O zaman sormazlar mı size; Bey amca yaşınız kaç?

Acırsak acınacak duruma düşeriz.Biz kimiz ki acıyalım ?.Bize Allah acısın.Sadece merhametli olalım yeter.Kutluyorum haklı başarınızı.Sağlıcakla.Saygıyla.

Yazımı güne taşıyan Seçki Kuruluna ve okuyan herkese teşekkürlerimi sunuyorum. Yaşlılık bir dağın zirvesine doğru tırmanmaktır. Çocukken ve gençken hoplaya, zıplaya çıkılırken ileri yaşlarda daha yavaş ama tecrübeyle yol alınır. Her ne kadar korkulsa da bir yandan da her dönemin duygusunun içinden geçmek daha farklı bir pencereden bakmaya öğretir insana. Sağlıklı ömürler diliyorum hepimize.

Bu metin, yaşlılığın en çıplak, en yakıcı halini anlatıyor. Bir insanın "yaşlı" damgası yediği andan itibaren nasıl birden bire insanlıktan düşürüldüğünü, saygıdan acımaya, acımadan da küçümsemeye nasıl kaydığını öyle içten, öyle öfkeli ama aynı zamanda öyle onurlu bir dille söylüyor ki, okurken insanın boğazı düğümleniyor.
Yazar (ya da anlatıcı), "Yaşın kaç beyamca?" sorusunun arkasındaki o sahte samimiyeti, o küçümseyici merakı çok iyi yakalamış. Sanki o soru sorulduğu anda karşısındaki kişi bir birey olmaktan çıkıp "yaşlı kategorisi"ne indirgeniyor; nefes aldığı, su içtiği, yürüdüğü için bile "israf" ediyor gibi görülüyor. Bu, sadece bireysel bir sitem değil; toplumun yaşlıya bakışındaki derin çürükleri ifşa ediyor.
En vurucu yerlerden biri:
“Sanki benim aldığım nefes eksilse, ciğerlerinize daha mı fazla oksijen gidecek!”
Bu cümle tek başına bütün metni özetliyor. Ölümün yaklaşması, gençlerin hayat alanını genişletmiyor; sadece yaşlıyı "fazlalık" gibi hissettiriyor. Ve o "fazlalık" hissi, en ağır hakaret.
Bir de şu kısım:
“Kuru bir ağaç görüyorsunuz ya şimdi beni. Oysa bende de yeşilin envare çeşit tonu vardı. Meyve verirdim dalımdan.”
Metafor muhteşem. Ağaç kurumuş olabilir ama kökleri hâlâ toprağın derinliğinde, dalları hâlâ o eski meyvelerin hatırasını taşıyor. Reçel mi oldular, yoksa ham kaldıkları için mi unutuldular? Bu soru, yalnızlığın en acı veren hali: Değer verilmiş ama artık hatırlanmıyor olmak.
Metnin gücü şu: Öfkeli ama kibirli değil. Mağdur rolüne de düşmüyor. "Sadaka değil, saygı istiyorum" diyor. "Kimseye yük değilim" diyor. Ve en önemlisi: "Herkesin yolu kendine açık. Bir bakacaksınız ki sizin de aklar düşecek saçlarınıza…" Bu, tehdit değil, hatırlatma. En insani hatırlatma.
Kısacası bu metin, yaşlılığın utancını yaşlıya değil, yaşlıya "ihtiyar" diye seslenen topluma yüklüyor. Ve bunu yaparken ne ağlak, ne yalvaran bir dil kullanıyor; dimdik, gururlu, biraz da meydan okuyan bir dil. O yüzden okurken hem utanıyoruz hem de saygı duyuyoruz.
Keşke bu satırları yazan kişi (ya da onun gibiler) bunları yüksek sesle söyleyebilse de, "beyamca" diyen kulaklar biraz utansa. Çünkü asıl utanç, o soruyu soranın değil, o soruya muhatap edilenin olmamalı.
Harika bir metindir. Tebrik eder saygı, selam ve sevgiler sunuyorum.

Not: Adınızı okuyunca 2011 ve/ya 2012 yıllara gittim. O zaman küçükte olsa yazılar yazıyordum. Sizin yol gösterici değerlendirme lerinizi hala hatırlarım. (Hep Saygı duyadım.) Dilerim bu hatırlamamla bir hata yapmadım

Güne seçilen bu güzel yazıyı ve şairini tebrik ediyorum. Selamlar saygılar.

Ne kadar içten ve dokunaklı bir metin… “Beyamca” anlatınız, yaşlılığın dışarıdan bakıldığında sadece bir “yaş” olarak görülmesine karşı, aslında içinde bir ömür barındıran derin bir iç sesi dile getiriyor. Özellikle “Bir zamanlar ben de bebektim. Bu yüzüm ergenlik sivilcesini de gördü yakıcı delikanlı bakışlarını da.” cümleniz, hayatın döngüsünü çok çarpıcı bir şekilde hatırlatıyor.

Metin, hem bir sitem hem de bir saygı çağrısı niteliğinde; yaşlılığın yük değil, tecrübe ve değer olduğunu güçlü bir dille ortaya koyuyor. Kaleminize sağlık, bu satırlar okuyana hem empati hem de derin bir düşünce bırakıyor.

Yaşam ne kadar uzun yaşandığı değil hengi dolulukta yaşandığı önemli olan sürecin adıdır. Yaşamınıza engel koyan her ne varsa uzak olsun siizde de tüm insanlar gibi