Yaşadığımız hayatın mekânlarında hapsolduğumuzu düşünürken, kulağımızla bir dost sesi duymak, konuşmaların fısıltısını ruhumuzda hissetmek, rüyalarımızda süslediğimiz ve yüreğimizde gizli duran bir “sevda” lı dostu…

Göreniniz varmı?

İsteklerini sınırlamayan, yüreğindeki doğruları diliyle söyleyen, onun için ilgisini çektiğiniz her şeye şüphe ile bakmayan sarp dağlarındaki kızgınlıklarında bile sizi vadideki ilkbahar coşkusuyla kucaklayan bir “sevda” lı dostu…

Duyanınız varmı?

Kendi dünyamızdaki gerçek mutluluğu gökyüzünün saflığında, yeryüzünün barışında özlemli bir kırmızı karanfil kokusunu sizmiş gibi içine çekebilecek bir “sevda” lı dostu…

Bileniniz varmı?

Gelinen bu ilkbahar yaşamımızın başlangıcında, elimizde bir buket kır çiçeği ile yolumuz özgür martıların şölenli uçuşlarının izlendiği yemyeşil sevda tepelerine düşsün ki görenimiz, duyanınız, bilenimiz ile bunlardan habersiz yaşayanlarımız bile tüm güzelliklerini yaşayacak “sevda”lı dostları olsun.

Bedri Demirpençe

Not: Yazıyı yazdığım tarih biraz eski olsada duygular her zaman yenidir.