Cevabı yok ,biliyorum...Ama yine de soracağım bunları ,en azından kendime...Hiç muhatap bulamasa da,hep cevapsız kalsa da,sormak anlamsız olsa da...
-Dünya zaten herkes için uğramadan geçemediği küçük büyük cehennemleri içinde taşıyorsa,ölüm sonrasında neden cehennem var?
-Seçemediğimiz onca şeyle içine doğduğumuz domino gibi devrilen bir hayatın hesabını neden vermek gerekir?
-Bunca ağırlığı taşıyan insanoğlu Dünyaya neden yine de bağlanır kalır?
-Beden kafesinde çırpınıp duran insan için bu kısa misafirlik neden bu kadar uzun gelir?
-Yola devam etmek için yakıt ikmali nasıl yapılır?
-Her güzel şey neden solar?
-İnsan neden görünen çukurlara düşer?
-Hiçbir rüzgarda sarsılmayan iç denge nasıl sağlanır?
-İnsan içinde yalnızlığı,acıyı taşıdığı gibi çareleri ve sonsuz güven kaynağını da taşır mı?
-Neden olduğumuz gibi sevemez kimsecikler bizi?
-Neden güzel insanlar değerinin altında işlem görür hep?
-Yaşamın büyüsü ne zaman terk etmeye başlar insanı?Hangi yaşta,hangi hengame sırasında?
-Neden fark ettirmeden çekip gider hayatımızdan sağlığımız,gençliğimiz,yaşama sevincimiz?
-Kendimiz olmaktan ne ya da kim vazgeçirtir
bizi?
-Ve bütün bu soruları her yerden cevaplayan sesi neden duyamayız bir türlü?

Tüm samimiyetim ve yönelişimle sorduğum sorularımı bir gün bir şekilde cevaplanmak üzere kalbimden var oluşun rüzgarına bırakıyorum...Seslere ,sözlere, suretlere bürünüp döneceklerini biliyorum.
Çünkü, bu mükemmel sistem hiçbir zerresini öylece unutmaz,her parçasını önemser ve sahiplenir,vazgeçmez...
Rüzgara bıraktım sözlerimi...Huzur olarak döneceklerinin eminliği içinde kalbim...
Artık öyle...İstesem de, istemesem de...