- 438 Okunma
- 5 Yorum
- 3 Beğeni
O BENİM KARASEVDAM...
![O BENİM KARASEVDAM...](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/resimli_yazi/buyuk/215717.jpg)
Terk edilmişliğin hacmi, mezhebi belki de şükrü…
Dümeni tam da kıracakken kafanın kırılması gibi bir şey bu: özveri ile harmanlanmış hayat denen mecranın s/onsuzluğa akışı ve derinlerde bir yerde bir ses sizi çağıran.
Günbegün büyüyen bir kirlilik dünyanın dokusu da dokunuşu da çok uzaklardan size uzanan bir el gibi.
Minnet ettiğim tek bir Allah’ın kulu olmadı ama çok sevdiklerim oldu öyle ki kendimi ezip geçtiğim.
İster adına aşk deyin ister alışkanlık ve yanılma pahasına yaklaştığım insanlar sonra da yana yakıla dert yandığım ve zaman içerisinde gerçek yüzünü yavaş yavaş gösteren insanlar. Yoksa tek yanlış ben miyim, diye defalarca muhasebesini yaptığım ve içimdeki yaslı çocukla münazara ettiğim.
Kapış kapış sevgi.
Kayboluşlara selam çakan sevgi.
İzbelerde dahi saklı olsa o tek sevgi kırıntısı tırnaklarımla kazıyorum toprağı ve hayatı ve illa ki dokunuyorum o tek sevgi kırıntısına ama yetmiyor devasa bir rahmetle büyüyor sevgi.
Sebepli sebepsiz kolayca sevebilirken şimdilerde görüş alanımdan çıkan insanlar yüzünden isyanlardayım derken tövbe ettiğim derken af dilediğim ve soruyorum Yaratan’:
‘’Benden nefret edenleri nasıl nasıl oluyor da bağrıma bastım Tanrım? Hem sen değil miydin benden dolayı yaratılmış her canlıyı sevmenizi emrediyor diyen?’’
Soru sormayı bırakalı epey oldu bu yüzden bazen havada uçuşan kimliksiz cevaplar ve cümleler gördüğümde içime dönüyor ve temel yapı taşını oluşumun tek tek diziyorum tuğlaları…
Ah, evet, ben de taş kafayım hep de demez mi bizimkiler?
‘’Nota kafa nota mermer.’’
İyi de ben bir sehpanın mermer yapısı değilim üstelik zihnim iyi çalışır ve analitik zekâmla nasıl da övünürdüm bir zamanlar…
Yaş aldıkça ve de yas bir ikileme düşüyor insan:
‘’Yine mi bozguna uğradım?’’
Sevgiyi küçümseyenler bir de ahkâm kesenler:
‘’Sevgi doluysan nedir bu asık yüzünün hali?’’
İyi de ben sevmek adına baş koymuşken bu yola ve tüm duygularım çarpıtılırken mümkün mü kendimden şüphe etmemem?
Bir inanç.
Bir realite.
Hayatın aslında kaos olduğunu yeni yeni idrak ettiğim ve ben bir ömür bu kaosa ben sebep oldum diye de içim içimi yerken…
Öyle bir manivela ki yaşamak ve öyle bir çıkmaza giriyor ki insan zaman zaman…
Mevsimlerden çaldığım şarkılar gibi.
Çaldığım şarkılardan nemalandığım duygular gibi.
Duygulardan çıkıp da yola kalemi elime her aldığımda delice aklımdan geçen düşünceler ve ben onları yok sayıp idareyi kaleme devretmişken.
Bir gizin peşinde.
İzin almadan sevdiğim; izin almadan her gün yazdığım ve izin almadan kendimden, kendimden nefret etmeyi başardığım…
Tutarsız duygular cumhuriyeti kalbim.
Turkuaz adı olmayan duygular.
Turuncu saçlı güneş ve işte yüreğimi ihya eden gecenin karanlığı ama en sevdiğim içimdeki aydınlıkla gecenin feri olduğum ve bil mukabil sefil yüreğim, diyerek sevginin neferi olduğum…
Az evvel Nilüfer Kuyaş’ın yazdığı kitapları karıştırırken denk geldiğim yine yazarın kaleminden dökülen cümleler:
‘’Karasevdamsın sen benim karasevdam…’’
Kime seslendiğini de üstüne basa basa vurguluyor: elbet hayatının vazgeçilmezi bizlerin vazgeçilmezimiz annelerimiz…
Her rengin bir öyküsü varken ve her anne-kızın da ömür boyu süregelen çatışmaları.
Bir izlekse içimde saklı ve bir çocuksa büyümeyi istemeyen ve hala annesinin küçük kızı olarak kalmayı başarmış…
Bu bir başarı addedilse de çok insan küçümsemiştir beni anneme bu denli bağımlı ve sevdalı olduğum için hatta en başta annem nasıl da kızar bana:
‘’Beni benle bırak ve artık benim için endişelenmeye bir son ver.’’
Yalandan ettiğim yemin yalandan onay verdiğim ama o uyumaya gidip de nasıl da gider gelirim odasının kapısına nefesini dinlemek adına ola ki gördüğü bir rüyanın ertesi uykusunda bağırmış olsun aklım başımdan gider.
Her renk onunla güzel iken ve de yaşamak ve sırf o, Gül, diye seslendiğinde cevap veririm yoksa günlük hayatta kimse beni takısız çağıran dönüp bakmak dahi geçmez aklımdan.
Bir düş ürünü olsa bile mutluluk ben annemle olduğum her an ve de Rabbime açıp da ellerimi dua ederken, huzurlu ve mutluyum.
Kalemi elime aldığımda az evvel ne yazacağımı bilemezken bunlar döküldü kalemin kırık ucundan. Sahi, kalem bana mı kırgın yoksa ben insanlara mı kırgınım bu kadar?
Kızgınlıkla alakası olmayan belki de herkesin beni annemin beni sevdiği kadar sevmesi ve evet, bunun adı karasevda ve ben hala okula kırmızı paltosuyla giden anne kuzusuyum.
Bir itiraf bir çekince bir dua bir hayal… adı her neyse.
İliklerime kadar üşürken annemsiz bir dünya ihtimali def ederim zihnimden bu düşünceyi ve sadece Rabbimle konuşup O’ndan dilerim annemin yaşamasını ve sağlıklı ve mutlu olmasını.
Gelir-geçer duygular değil bunlar ama zamanla hassasiyetimin de arttığı ve dünyayı sırtımda taşıyor hissini anneme yansıtmazken onun gözünde tek damla yaş görmeye dayanamam ve de ayağına taş değmesin, diye gerekirse öne atılır ve ölümü göze alırım.
Önceki hayatımda keza annemin de önceki hayatında ben sahi, ona bu kadar tutkun ve tutkulu muydum ve bunları düşündüğümde içim yanıyor çünkü bir ömür anneme az çektirmedim desem yalan olur ve o rahatsızlığında ilk kez rolleri değişmiştik: o, benim kızım bense onun annesiydim.
Sevgiyle örtüşen nice duygu ve de:
Yanımda iken bile ona özlem duyduğum biraz uzağa gittiğinde merak ettiğim.
O benim karasevdam.
O benim, nefesim, ruhum ve sevgim ve mutluluğum ve şükür nedenim.
Bensiz bir dünyaya razı gelebilirken ve çok da önemsemesem kendimi onsuz dünyayı Allah bana yaşatmasın.
Her anne özeldir ama benim annem daha bir özel ve yüreğimin özgün ritmiyle boy ölçüşen sevgimle kat ettiğim yol belki de sevgimle kendime ket vurduğum ve benim yazmak ve sevmek adına öylesine çok sebebim varken en başta anneme söz verdim ben:
‘’Yazmayı asla bırakmayacağım anne mademki ilk destekçim ve ilk okuyucum sensin yazdığım bunca şeyi okumamanın bir önemi yok yoksa ben çoktan terk etmiştim yazmayı.’’
Yazımın da başında dediğim gibi:
Terk edilmişliğimin haddi hesabı yokken yeter ki, sen terk etme beni anne ve mademki benim anneme sözüm var…
Yeter ki sen iste, anne.
Seni çok seviyorum ve bir adım sonrası kalemimle olan ilişkim bazen sudan sebeplerle bazense kendime olan inancımı yitirip kalemi defalarca kırmaya yeltenmiş olsam bile kalem artık benim bir uzvum oldu tıpkı sevgiyle eşleşen cümlelerden ve şiirlerden kendime kurduğum bir dünyanın da boy attığı bu zorlu yolculukta elimin birini annem diğerini kalemim tutarken…
YORUMLAR
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/26011_77nay64y69.jpg)
Desem ki, karasevdadan daha köklü...
Beyaz sevda anne...
Başımızda bulut, dertlerini unut'tur, anne...
Bir Yazarımızın anılarında anlattığı gibi...
"Annem bilincini yitirdiğine inanılan dönemde, o deprem anında, yavrum diye inlemisti."
Öyle çok ki...
Annem annem...
Sözü yeter...
Dramatik.
Çok saygımla Şairim.
![Gülüm Çamlısoy](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/136847_3282527926.jpg)
Gülüm Çamlısoy
Babamın da son sözü buydu inanın:
Son kere onu gördüğümde zorla ağzından çıkan tek sözcük:
''Evlatlarım.''
Teşekkür ederim değerli hocam.
Sonsuz saygı selamımla
![deniz_tayanç1](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/26011_77nay64y69.jpg)
deniz_tayanç1
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/210267_g3rjchpjb1.jpg)
Okunan şiir 2 .600.000
Okunan yazı 1. 400 000
Toplam 4. 000.000 ile 2. sıradasınız
sayfamdaki kayıtlara göre
![Gülüm Çamlısoy](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/136847_3282527926.jpg)
Gülüm Çamlısoy
Çok çok müteşekkirim size sizlere çok değerli hocam.
Eksik olmayınız asla.
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/210267_g3rjchpjb1.jpg)
anneme sözüm var…
Yeter ki sen iste, anne.
Seni çok seviyorum anne ve ......................... kalem artık benim bir uzvum oldu
tıpkı sevgiyle eşleşen cümlelerden ve şiirlerden kendime kurduğum bir dünyanın da boy attığı bu zorlu yolculukta elimin birini annem diğerini kalemim tutarken…
G. Ç . Soy
****
Muhteşem bir anlatım derinlikli Her başarının bir tutkunluk nedeni var dır elbet
Sizin başta Rabbı alem utkusu sonra anne tutkusu Anne sevgisini anlatım
maharetinizi buluş ve benzetmenizi çok,çok beğendim.
'İçimde bulunan orada hiç büyümek istemeyen bir çocuk sevgisiyle sevmek'
Ne kadar yerli yerinde bi yaklaşım, bir paylaşım.
' Haddi hesabı olmayan terk edilmişliklere karşı ' direnme güç ve azmini
Dosto yoveski'nin Suç ve Ceza'da Raskol Nikov'un kendisiyle olan mücadelesine benzettim- -kendimce elbet - Onun Sonay'a olan acıma duygusu
sizin yazmaya müptela-tutkulu- olmanız. Öyle ki:
' kalem bende adeta bir uzuv olmuş' diyorsunuz.
İzlediğim kadarıyla doğrudur; hemen her gün sayfalar dolusu yazı
ve şiir üretiyorsunuz . Nazar değmesin, maşallah. Şahsen arkanızdan
yetişemiyorum. İnanın doğru diyorum. Esin ve esenlikler diliyorum.
25. 08 2022 Avşarcık Divriği
![Gülüm Çamlısoy](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/136847_3282527926.jpg)
Gülüm Çamlısoy
Evet, büyük bir tutkuyla bağlıyım yazmaya bir o kadar Edebiyat' ve okumayı hep çok sevdim çok da okuduğuma inanmışken biliyorum ki: okumam gereken milyonlarca eser var, desem abartmış olmam.
Bir o kadar yakın geçmişimde, mesleki yaşantımda inişler çıkışlar hasıl olurken ve mesleğimi sonlandırıp başka alanlara yönelip nice hayal kırıklığı da yaşamışken mesleki anlamda.
Gerçek dünya olsun sanal ortam olsun: hep olduğum gibi göründüm ve de göründüğüm gibi olmayı ar bildim ve kim olursa olsun bir ömür kimse karşımdaki hep hep inandım ve güvendim ve değer verdim.
Çok çok derin açılımlar sunabilirim ama şimdilik bir es vereyim.
Rabbim beni hep korudu ben kaç yaşında olursam olayım ben hep annemin ilk göz ağrısı oldum ve ben annemi öncemde bu kadar çok sevmiyormuşum meğer ta ki annem defalarca ölümün kıyısından dönüp aramıza yeniden katılmışken.
Ve inancım ve Allah sevgim ve Allah korkum: hayat boyu Allah'tan başka kimseden korkmadım çünkü yanlış bir şey yapmama gayreti ile elimden gelen her şeyi yaptım ve değerlerimden ve doğrulardan taviz vermedim.
Öğretmen kızıyım hasbel kader öğretmenlik yaptığım...
Asker torunuyum: Atatürk'e ve onun eseri olan canım ülkeme sevdalı.
Hiç düşünmem tereddüt etmem söz konusu namus ve de vatansa: ve kız başıma gider vatanım uğruna canımı hiçe sayıp savaşırım.
Sevgi, değerli üstadım illa ki sevgi ve de saygının eşlik ettiği ve işte hayata hep bu pencereden baktım ve neyle iştigal olursam olayım hep ciddiye aldım elimdeki işi bu bağlamda Edebiyat sığındığım son dünya son büyük aşkım ki aşkı da hafife almasın insanlar çünkü ben boyutsuzluğumla seviyorum her kim her ne ise.
Yazdıklarım sırf bunlarla sınırlı değil, değerli hocam bir o kadar yüzlerce sayfa yazı ve şiiri tek kalemde sildim silerim de çünkü öncelikle benim içime sinmeli yazdıklarım.
Bir arpa boyu yol aldım ya da almadım ama mademki sevgi de gelişim de sonsuz bir süreç insan hayatında bu bağlamda inancımla umudumla sevgimle bir şeyler yapma/yazma gayreti içerisindeyim bir o kadar hayata tutunmak benimki...
Çok değerli şahsınıza teşekkür ederim değerli hocam çok da mahcup oldum yeter ki yüce Rabbim beni utandırmasın.
Sevmeye doyamıyorum ve annem bana evren tarafından yeniden bahşedilmişken zaten ona da sözüm varken ve işte daha neler neler yazmama vesile kısaca nefes almak adına çok değerli hocam.
Var olunuz siz ve sizler.
Bir o kadar okumaya doyamadığım çok değerli kalemler mevcut Defter'de bu bağlamda şükrediyorum Rabbime bana bu son kapıyı açtığı için.
En içten selam saygılarımla...
Yürğiniz dert görmesin asla ve asla
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/222072_EZQ9c8jipG.jpg)
Her anne özeldir ama benim annem daha bir özel ve yüreğimin özgün ritmiyle boy ölçüşen sevgimle kat ettiğim yol belki de sevgimle kendime ket vurduğum ve benim yazmak ve sevmek adına öylesine çok sebebim varken en başta anneme söz verdim ben:
‘’Yazmayı asla bırakmayacağım anne mademki ilk destekçim ve ilk okuyucum sensin yazdığım bunca şeyi okumamanın bir önemi yok yoksa ben çoktan terk etmiştim yazmayı.’’
Yazımın da başında dediğim gibi:
Terk edilmişliğimin haddi hesabı yokken yeter ki, sen terk etme beni anne ve mademki benim anneme sözüm var…
Yeter ki sen iste, anne.
Seni çok seviyorum ve bir adım sonrası kalemimle olan ilişkim bazen sudan sebeplerle bazense kendime olan inancımı yitirip kalemi defalarca kırmaya yeltenmiş olsam bile kalem artık benim bir uzvum oldu tıpkı sevgiyle eşleşen cümlelerden ve şiirlerden kendime kurduğum bir dünyanın da boy attığı bu zorlu yolculukta elimin birini annem diğerini kalemim tutarken…
Anne sevgisiyle yazılmış muhteşem güzellikteki yazınızı gönülden kutluyorum tebrikler efendim.
Özellikle hayatta iken değerini iyi bilmek gerekir.
Ben de rahmetli annemi hiç unutmam yıl dönümlerinde şiirler yazmaya çalışırım ama yine de teselli etmez beni 😥
Şiirden iki dörtlüğü paylaşmak istedim.
YERİN DOLMUYOR ANNEM 💓
Ne kadar çok özledim keşke bunu bilseydin
Sana olan bu sevgim asla solmuyor annem
Sen olmazsan eksiğim geri dönüp gelseydin
Gönlümde sana ait yerin dolmuyor ANNEM
Ayağının altında bekleyip durur cennet
Beni büyüten sensin sana duyarım minnet
Bir kusurum olduysa ne olur beni affet
Sensiz artan dertlerim şifa bulmuyor ANNEM
Annenize ve sizlere Cenab-ı Hak'tan sağlık, mutluluk ve huzur içinde hayırlı ömürler diliyorum.
Sonsuz selam ve saygılarımla.
Allah'a emanet olunuz.
![Gülüm Çamlısoy](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/136847_3282527926.jpg)
Gülüm Çamlısoy
Allah razı olsun hocam.
Hayattaki tek varlığım canımdan çok sevdiğim ve en iyi dostum.
Az da üzmedim değil hani annemi ve Rabbime nasıl şükrediyorum onu bize bağışladı diye.
Hayat, değerli hocam: bana sevmeyi ve inancı her şeyi ahlakı edebi namusu her şeyi annem öğretti daha doğrusu ben her şeyi özümsemiş çocuk yaşımdan bu yana.
Yalan söylememeyi aklınıza ne gelirse hep rol model almışım annemi farkında olmadan.
Her anne özeldir ama benim annem daha bir özel hastayken bile aklı bizdeydi.
Allah beni onun arkasına bırakmasın.
Çok çok teşekkür ederim kıymetli hocam.
Sonsuz içten selam saygılarımla
![ŞÜKRÜ ATAY](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/222072_EZQ9c8jipG.jpg)
ŞÜKRÜ ATAY
Annenize ve sizlere Cenab-ı Hak'tan sağlık, mutluluk ve huzur içinde hayırlı ömürler diliyorum.
Sonsuz selam ve saygılarımla.
Allah'a emanet olunuz.
![Gülüm Çamlısoy](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/136847_3282527926.jpg)
Gülüm Çamlısoy
Allah razı olsun sizden