Ben, hiçbir zaman insanların masum olduğuna inanmayacak kadar sarsıldım. Nedendir bilinmez; artık etrafta hiçbir şey beklemeden, menfaatler söz konusu olmadan hareket eden bir insan göremiyorum. İnsanlar her zaman böyledir... Yaş aldıkça anladım ki hiçbir zaman geri kazanılamayacak olan o masumiyeti, çürümüş ruhlar ve insani menfaatler uğruna ben de kaybettim.
Farkında olmadan yok olmuştu her şey; elimden gelen hiçbir şey yoktu. Kendimi insanlardan korumak adına ördüğüm duvarlar, bir anda üstüme yıkılıverdi. O yıkılan duvarların altında ruhumu, masumiyetimi bıraktım. Öğrendiğim tek şey; insanların menfaatleri söz konusu olduğunda her şeyi yapabilecekleri oldu. Zamanla, gördüğümüz her şeyi onaylamaya başladık. Menfaatleri masumlaştırarak hayatımıza dahil ettikten sonra, masumiyetimizden olmayı da ’masumhane’ bir şekilde becerdik.
E, insanoğlu işte; yapamayacağı hiçbir şey yok... Zaman ve insan birleşince ruhumuzdan, insanlığımızdan ve duygularımızdan olabiliyormuşuz. Geriye ise sadece alışılması ve uygulanması gereken ’güçlü yanlışlar’ bıraktık. Yanlış, yeterince güçlü olunca insan ona bile yeniliyor ya..."