Bembeyaz bir örtü, üstünde sergilediklerinizi daha ön plana çıkarır. Güzel, ferah ve net gösterir. Aynı zamanda kiri, lekeyi de anında ortaya çıkarır. Beyaz oldukça gerçekçidir, yalanı dolanı, gizlisi, saklısı yoktur, Hatta beyaz giyinmek oldum olası ayrı bir cesaret ister. Bile bile giyiyorsanız kendinize güveniyorsunuz demektir. "Sonu nereye varacak bu satırların" dediğinizi duyar gibiyim. Yavaş yavaş döküleceğim hiç merak etmeyin.

İnsan bazen kalın bir çizgi çekmek ister yaşadıklarına.

Yüreğine çöken hüzün karasını ağartmak için emek ve zaman harcamak istemez. Buruştup geçmişi, savurup atmak ister avuçlarının arasından geri dönmemecesine. Yeniden başlamak, farklı bir yerde, başka insanlarla, bambaşka bir düzen kurmak hayalini düşleyen pek çok insan aksine çakılıkalır hayallerinin üstüne. Önemli olan kendi enkazınızın farkındalığında olmanız gerisi mühim değil.

Çoğu zaman çarenin kendimizde olduğunu unutuveririz. Başkalarını değiştirmenin zorluğuna karşın benliğimize, bilinçlendiğimiz andan itibaren kimliğimiz gibi taşıdığımız karakterimize, huyumuza suyumuza ulaşmak daha kolaydır.

Değişmekten korkmamak belki de özlediğimiz insanla kavuşmak kadar huzur vericidir. Özümüze özeleştiride bulunmayı denediğimiz ve dinlediğimiz anda içsel dönüşüm usuldan sokulur düşüncelerimize.

Beyaz örtü değil kar beyazı bir sayfa çıkaralım önümüze bir de kalem. Nefret, kin, öfke, uğradığımız haksızlıklar, haketmediklerimize daldıralım yürek kaşığımızı, içimize sinmese de dökelim kelimelere, akıtalım satırlara, bulaşsın varsın izi çıksın altına yeter ki boşaltın cümlelere haykırışlarınızı.

Yazmak bir kazan dolusu boşalmaktır. Hani şu dilimize doladığımız "kafamın içi kazan gibi" sözünün musluğunu sonuna kadar açmaktır.

Kalın sağlıcakla...