Sesleniyordu hür sesiyle dağa taşa.
Hürriyet aşkı sarmış dört bir yanı,
Sarıyordu ahval ve şerait ile...

Yıl 1919 devrimin ayı güneşi,

...

19 Mayıs 1919

Karadeniz’in dalgaları o gün adeta bir milletin acısını, öfkesini ve umudunu aynı anda taşıyordu. Samsun limanı, tarihin en kritik dönüm noktalarından birine tanıklık etmek üzere sessizce bekliyordu. Osmanlı İmparatorluğu’nun son demleriydi. İstanbul işgal edilmiş, padişah ve saray suskunluğa gömülmüştü. Vatanın her köşesi düşman çizmeleri altında inim inim inliyordu. Ordular dağıtılmış, silahlar toplanmış, umutlar tükenmiş gibi görünüyordu. Millet, adeta büyük bir mezarın içine doğru sürükleniyordu.

İşte tam bu karanlığın en koyu olduğu anda, Bandırma Vapuru ufukta belirdi. İçinden çıkan adam, Mustafa Kemal, ne büyük bir orduyla ne de göz kamaştırıcı bir güçle gelmişti. Yanında sadece birkaç silah arkadaşı, sarsılmaz bir irade, derin bir vatan sevgisi ve “Bu vatan bölünmez, bu millet esir edilemez” diyen çelikten bir inanç vardı.

...

ATATÜRK'E SONSUZ MİNNETİMLE

Nice tomurcuklar, toprağa düştü,
Vatanın bağrına, can olsun diye.
Nice güneş battı, bir akşam üstü,

...

Bir milletin küllerinden yeniden doğuşuydu.
Mustafa Kemal çıktı Samsun’un sessiz kıyısına,
Cesaret oldu yorgun Anadolu’nun yarasına.

Yıkılmış şehirlerde umut yeniden filizlendi,

...

O kahraman düştü yola
Ya! istiklal ölüm dedi
Zincirleri kıra kıra.

Anadolu heryer cephe

...

Samsun sabahında umut gibi belirir.
Toprağın alnında ateş izleriyle,
Bir millet düşten değil, direnişle dirilir.

Gözlerinde bir ışıltı, adı Mustafa Kemal,

...

Bulutlarda
Gururla ilerliyor
Bandırma vapuru

...

(Anadolu bizimdir / böyle kalacak)
7+5=12 hece şiirim 9 kıta

Yedi düvel saldırdı / benim yurduma
Acımasız melunca / koştu kıyıma

...

NE MUTLU TÜRK'ÜM DİYENE

Mayıs‘ın ondokuzu bindokuzyüzondokuz,
Cihada girildiği günün ilk adımıdır
Yok olma eşiğinde Türk milletinin makus

...

Karabulutlar çöktü yurdumuza,
Dokunuyordu her şey kanımıza.

Karşı koymak gerekti behemehâl,

...