Papa düşmüş bize ne demeyin. Her düşüş bizi ilgilendirmeli. Vatigan’daki papa olsa bile. Yanındakilerin onu
zorlanarak nasıl kaldırdıklarının fotoğrafı var. Gülümsedim. Oysa düşene gülene çok kızarım.

Akşam aynı şey bizim de başımıza geldi. Akşam namazını kılıyordum. Tam son rekâtta selâm vermek üzereyken
odasından annemin sesi geldi. Nazik düştüm. Nasıl selâm verip kalkacağımı şaşırdım. Annem ağır gövde. Nasıl
düşmüştü. Yanına geldiğimde, oda kapısının az ilerisinde oturuyordu. Nasıl düştün dedim. Ayağının döşemeden
kaydığını söyledi. İnanamadım. O kadar kaygan değildi. Tekrar sordum. Kollarından tutup ayağa kaldırmaya
çalıştım. Mümkün değil. Ağır bir köşe taşı sanki. Benim gücüm ona yetmezdi.( Annemin oturduğu zaman
kalkamadığını söylemeyi unuttum.) Hemen yukarı katta oturan kardeşimi aradım telefonla. Sesinden bir hayli
telaşlandığını anladım. hemen koşarak geldi. O da nasıl düştüğünü anneme sorduktan sonra bu kez kollarından
ikimiz birden tutup kaldırmaya çalıştık. İmkânsız. Yerinden bile kımıldamıyordu. üstelik kollarımı acıtıyorsunuz
diye mızırdanıyordu. Canı çok azdır. Kardeşimle bir çare düşünmeye başladık. Ben kaldıraç kuralından
yararlansak dedim. Bir şey olsa. Alttan annemi kaldırmaya çalışsak. Bir yandan da evde böyle bir alet var mı
diye düşünmeye başladık. Bulamadık. sonunda kardeşimin aklına diğer kardeşimiz geldi. Kardeşim onu aradı.
Ben bu arada yarım kalmış namazımı bitirdim. Şimdi üç kişi olmuştuk. İki kardeşim annemin kollarından asıldı
kaldırmak için, ben arkadan sıkıca sarılıp kaldırmaya çalıştık ve sonunda annemi ayağa kaldırmayı başardık. Bir
elin nesi var, iki elin sesi var diyerek annemi ayağa kaldırmanın sevinciyle gülüştük.

Düşünüyorum. Acaba papayı o iki kişi nasıl kaldırdı. Onların erkek gücünü unutarak tabii.

Birden aklıma şu geldi. Malum ülkemiz zor günlerden geçiyor, ya da atlattı. Bir darbe girişimi, yada kalkışması
oldu. Milletimizin büyük bir desteğiyle çok şükür ki atlatıldı. Bir milleti yere düşüremedi, bunu plânlayanlar.
Türk milleti yere düşürülememiştir, ne kadar uğraşsalar da. Millet bir oldu, birlik oldu bu belânın üstesinden
geldi. Şimdi gözümüzü daha da açmalıyız. fetö’ymüş, bilmem neymiş önümüzde bir engel olmamalı. Bağımsızlık
uygarlık ve gelişme yönünde hızla ilerlemeliyiz. Bir daha taş gibi yere çakılıp kalmamalıyız. Bütün halkımız ve
devletimiz üstüne düşen görevi yerine getirmeli. Yolumuz önderimizin, Atatürk’ün yolu..


29. 07. 2016 / Nazik Gülünay