Bir nostalji yaşıyorum uzak kaldığım diyarda… Her sokak bir hatıra terennüm ediyor sessizce bana. Gece boş yollarla dertleşiyorum. En samimi arkadaşımdır öksüz kaldırımlar. Baş başa kalıyorum İstanbul geceleriyle. Dosta ne gerek var en büyük dostum bana bağrını açmış.
Haliçteki ay ışıltısı bana üç yıl öncesinden dem vuruyor, Yeni Camii selam veriyor, hal hatır soruyor, ne işin var bu gece bu yollarda diye takılıyor bana… Galata köprüsü gecenin bir vakti balıkçı dostlarıyla beraber bana geçmişi yâd ediyor, oda özlemiş beni, eyvallah… Işıl ışıl Eminönü gece dinlenmeye çekilse de galata köprüsündeki balıkçıların dedikodularını, bekleyişlerini izliyor uzaktan uzağa. Hey gidi şehri sultan ne kadar özlemişim seni, kaldırımlarını yollarını tenini kokunu gecelerini kimsenin farkında olmadığı ayın berrak yüzünü… Bu şehirde ay daha da bir başka parıldıyor, rüzgâr bir başka esiyor, yapraklar bir başka kımıldıyor, bir başka cilveleniyor halicin dalgaları…

Romanlara, şiirlere, filmlere başrol olan Beyoğlu gecenin sessizliğini bozuyor, cıvıl cıvıl, arsız, umarsız, her zamanki gibi serseri… O da bana takılmadan edemiyor… Nerdesin dostum, hani ayrılmayacaktık hiç diye yaramı deşiyor… Bir şarkı bana eşlik ediyor için için Beyoğlu’nda…

Lale devri çocuklarıyız biz zamanımız geçmiş,
Aşk şarabından kim bilir en son hangi şanslı içmiş,

Her bir satır bana yılları getiriyor…her bir kaldırımında bir hatıram vardır,hepsiyle dertleşiyorum, gecenin saat 3 ü olmuş hala ayrılamıyorum İstanbul sokaklarından…Özlem hasret iç içe…sohbetimiz koyulaşıyor…yürüyorum sessiz sessiz sokaklarda…Eyüp sultan camii sabah olduğunu söylüyor bana…’’Yeni günün bereketli olsun’’ diye bana selamlarını iletiyor…simitçiler aynı bıraktığım gibi,güvercinler aynı hasret ve sevdayla uçuşuyorlar pır pır…İstanbul yeni güne merhaba diyor ,İkinci günüme başlıyorum eve bile uğramadan…
Adem Kaltar 2010
Bir Temmuz akşamı...