- 629 Okunma
- 7 Yorum
- 4 Beğeni
ŞAİRİN KALESİ İKEN KALEMİ...
![ŞAİRİN KALESİ İKEN KALEMİ...](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/resimli_yazi/buyuk/203657.jpg)
Bir imbatın ç/ağrısıydı gece belki de uleması yüreğin ve mevsimler öğütledi Tanrı…
Aşkın da kisvesinde saklı büyü gibi efemine düşler raks etti.
Peçesinde saklı bir mimoza idi belki de düşlediği şairin ve ihbar edeceği iç sesin kulvarında saklı donuk bakışlar elbet çehresi yalnızlığın elbet şivesi umudun ve kindar gölgelerden de aldı hırsını şiirsel bir içgüdüydü gecenin ikramı ve boğuk sesinde kâbusların, fıtratına uygun bir fırtına ile baş göz etti kalemini.
Şiarı hayallerin ve tohumlar ektiği.
Siren sesi olmayan hayallerin mi tokmağında elini uzatmıştı ansızın o bilinmeze?
Ve ardı ardına yüzüne kapanan kapılar ama yüzü vardı şiirlerin hem de tek yüzü ve ümidi vardı şairin hem de sonsuzluğun çağrısında kıstırılmış ruhunu varsın özgür hissetmesin ta ki ta ki…
Renklerdi resmigeçit yapan ve mevsimin ruhunda saklıydı gizem aşkın da şerefesi iken umudun sancağına dokunan her imge aslında çalım attığı kaderine sunduğu bir açılımı idi kederin.
Boğuk sesi nefretin elbet uzağında seğirten bir yürek.
Bağnaz olan gölgeler bağrı açık melodiler belki de basiretsiz düşler.
Her renk umuttu hatta siyah bile ve işte tonlamasında karanın griye dönüşen hüznün de amblemi iken sırık cüssesi ışığı en çok da aşkın delişmen tınısı iken karanlığı delen.
Ruhu duymuyordu kimi zaman yalnızlığına biçilen değerle ufkundaki bilinmeze hasretti ve de âşık çünkü bilindik her şey aslında gerçeğin salkımlarıydı en çok Rabbi iken tek gerçek ve kayıp mutu hayatının ve de kaybolmaya yüz tutmuş hayallerinin de bekası bazen özlemi çağrıştırıyordu oysaki şair bilmiyordu neye özlem duyduğunu ne içten mizacı idi kabul gören ne de dış sesin baskın rüzgârında uçuşan etekleri aşk perisinin.
Düşlerden bir ülke idi yaşattığı heyecan ve coşkusu ise çatısı evrenin.
Ufacık bir meskende hüküm süren duyguların varlığı ve kayıptı belki de şeceresi yalnızlığın en çok da şairdi kayıp olan ve kap kaça uğramış hayallerinin yasını tutmayı bırakmış sadece meyletmişti yarınlara yine de mazinin efkârına yakın ve de anda saklı bir hüviyet ile kalemin özgürlüğünü sunduğu binlerce cümle yazmaya dair bir hayatın da güvertesinde dalgalarla boğuşuyordu yeter ki teknesi batmasın yeter ki su alsa da dibi sevgiyle örsün saçlarını sağanağın üstelik görünmeze duyduğu bitimsiz özlemin de nefesinden firar etti edecek şiirleri bir anlamda hayatla arasında o incecik pamuk ipliği idi.
Ve şairin kozasından firar ettiği her yazmanın büyüsünde boyunu geçen dalgalarda boğulmakla ölümü ihbar etmişti bir kez evren.
Melundu şafak.
İzafi idi karanlık.
Ve kör düğüm.
Elbet bitimsiz bir melankoli ama mademki hüzündü sığınağı ve mademki hüzünlü kalbini en çok hatta tek sevendi Rabbi.
Salkım saçak hurafeler döşedikçe döşedi geceyi ve resmi olmayan insanlardan bir hayat derledi kendine en çok da resmetmeyi sevdi duygularını ve bir ömür asla telaffuz edemediği ne varsa tek tek dikti boş sayfaya ne de olsa dikiş iğnesi kalemiydi ve kopan düğme misali tüm imgeleri bir bir geçirdi gecenin iliğine.
Kaynakçası neydi sahi?
Neydi şiarı tüm olup bitenin?
Meylettiği sadece huzurdu ve içten bir sevginin eşliğinde maneviyatı duyumsayan ve duyumsatan ruhu.
Kordu heceler.
Kördü kimi zaman.
Son kozu elbet kalemde hayattaki o sanduka belki de ölümün mertebesinde yazması gereken neyse mezar taşında şair tek tek nakşediyordu ömrünü ve gününü ve kopan kopçasına evrenin yeniden astı yüreğini aslında askıntı olan hüzün rüzgârını pek bir sevdi ve askıda geçen sefil hayatından sözüm ona firar ediyordu ne zamanki yolu bir şiire bir de aşka düşse.
Düştüğü kadar yollarda vardı elini tutan.
Düşünmediği kadar farklılığına haizdi üstelik en çok da kalemi ile kazandığı o farkındalık ve kim bilir hangi farklı mevsimdi tefe koyan şairi?
Telaffuzu yoktu öncesinin ve sonrasını umutla eşleştirdi.
Sığınağı kozası nihayetinde kelebek olmaya karar vermişti ve kelebek ömürlü şiirleri ile kazıdı toprağı aynı iğneyle kazar gibi ve mezarı artık şenlikli bir haneydi ne zamanki kulağına şiirden küpeler taksın ve ne zamanki kulağına küpe olan değerleri ve de sevgiyi tek tek işlesin kalemiyle…
Bir kehanetti madem mutluluk, mutluydu şair kendince.
Bir rivayet olsa da hayat gerçeğin ta kendisiydi.
Bir rehavet ise benliğine bir ömür çöreklenen bozuldu büyüsü sessizliğin.
Bir renkti hayat aslında hayatın ta kendisi idi şiirler ve külliyen yalandı hüznü ne zamanki yolu bir şiire düşse ne zamanki şair aşka düşse ne zamanki içine düştüğü kuyudan kurtulmanın ertesinde şükür yüklü yüreğiyle yolu illa ki Rabbine her düştüğünde zaten biliyordu kurtuluşunun nerede ve kimde saklı olduğunu ve sadece umuda bandı kalemini şair bazen hüzün olsa da duyumsadıkları aşkla ve inançla yaşamanın ta kendisiydi teslim olduğu kalemi aynı zamanda şairin kalesi iken…
YORUMLAR
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/136847_3282527926.jpg)
Umudunu kaybetmiş olanın başka kaybedecek bir şeyi yoktur. -- Boise Kötümser yalnız tüneli görür, iyimser tünelin sonundaki ışığı görür, gerçekçi tünelle birlikte ışığı ve de gelecek treni görür.-- J. Harris
İlla ki o trene binip gideceğiz mutluluklar ve de hayaller ülkesine.
En azından ben bu yolculuğu her yazdığımda yapıyorum ve duygularımı tek tek ekliyorum yük vagonunun arkasına elbet yük vagonunda saklı hayallerim var saklı çekmecelerim ve her kalemle buluştuğumda karanlık yok oluyor oysaki saniyeler evvel umudunu kaybetmiş biri olarak...
Kimin neyi nasıl gördüğü mü mühüm olan yoksa neyin bizi beklediği mi?
Ne fark eder ki?
Yaşayacağız ve göreceğiz.
![HASAN ÇAPRAZ](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/188124.gif)
HASAN ÇAPRAZ
İNANACAĞIZ TABİ BU UĞURDA HERŞEYİMİZİ KAYBETSEKTE,,
KAZANACAĞIZ TABİ ÇÜNKÜ BAŞARACAĞIZZ
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/141213.gif)
"Bir renkti hayat aslında hayatın ta kendisi idi şiirler ve külliyen yalandı hüznü ne zamanki yolu bir şiire düşse ne zamanki şair aşka düşse ne zamanki içine düştüğü kuyudan kurtulmanın ertesinde şükür yüklü yüreğiyle yolu illa ki Rabbine her düştüğünde zaten biliyordu kurtuluşunun nerede ve kimde saklı olduğunu ve sadece umuda bandı kalemini şair bazen hüzün olsa da duyumsadıkları aşkla ve inançla yaşamanın ta kendisiydi teslim olduğu kalemi aynı zamanda şairin kalesi iken…"
Hece ve sözlerle kelimelerle dost olan kardeşimi okudukça bambaşka bir düşünce dünyası içinde geziniyorum, maşallah kardeşime ,defalarca okunası içinde gezilerek kendi kendine yani okuyucunun haz aldığı kendine dönerek kendini kendi içinde bulacağı bir yazıydı kardeşimi tebrikler ederim ,selamlarımla.
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/136847_3282527926.jpg)
Hayatta en çok değer verdiğim: hep hep insanlar oldu en sevdiğim.
Daha nice şey ve duygular çok yoruyor çok yoruyor.
Ve bir ömür zihnimle ruhum kavga etti elbet halen lakin bu kavgayı sonlandırmak adına yazmanın varlığı ile huzur buluyorum şu ölümlü ve kısa hayat denen yolculukta.
Mantığımla geçti ömrümün ilk yarısı ama duygularım baskın çıktı aldığım fevri kararlarla zikzaklar çizdim.
Duygularım yaşadığım kadar duyumsayacağım da.
Ve değer verdiğim için hep acı çekeceğim ama en azından içim dışım bir olduğu için vicdanım rahat.
Yaşama sevincim.
Bazen karamsarlık.
Teşekkür ederim sizlere çok teşekkür ederim.
Beni bana bulduran sizlersiniz ve yazarak aştığım dağ tepe daha da aşılmayı bekleyen nice dağ tepe var ve ben asla durgun bir göl ya da deniz olamayacağım.
Yazdığım her satır boyumu aşan dalgaların kendisidir.
Sevgiler.
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/188124.gif)
DÜŞLERİN BİLMECESİNİ KALEM ÇÖZECEK
Bu yeni sözüm güzel eserine hediyemdir dost kalem
saygılar sevgiler selamlar
![Gülüm Çamlısoy](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/136847_3282527926.jpg)
Gülüm Çamlısoy
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/222072_EZQ9c8jipG.jpg)
Ve şairin kozasından firar ettiği her yazmanın büyüsünde boyunu geçen dalgalarda boğulmakla ölümü ihbar etmişti bir kez evren.
Melundu şafak.
İzafi idi karanlık.
Ve kör düğüm.
Elbet bitimsiz bir melankoli ama mademki hüzündü sığınağı ve mademki hüzünlü kalbini en çok hatta tek sevendi Rabbi.
---
Meylettiği sadece huzurdu ve içten bir sevginin eşliğinde maneviyatı duyumsayan ve duyumsatan ruhu.
Kordu heceler.
Kördü kimi zaman.
....şükür yüklü yüreğiyle yolu illa ki Rabbine her düştüğünde zaten biliyordu kurtuluşunun nerede ve kimde saklı olduğunu ve sadece umuda bandı kalemini şair bazen hüzün olsa da duyumsadıkları aşkla ve inançla yaşamanın ta kendisiydi teslim olduğu kalemi aynı zamanda şairin kalesi iken…
Harika duygularla bezenmiş , yürekten gelen harikulâde düşünceler eşliğindeki müstesna yazınız için kutluyorum tebrikler.
Gönlünüze ve yazan kaleminize sağlık diliyorum.
Her şey gönlünüzce olsun inşallah.
Sonsuz selam ve saygılarımla.
Esenlikler dileğiyle.
![Gülüm Çamlısoy](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/136847_3282527926.jpg)
Gülüm Çamlısoy
Tü tüm yüreğimle teşekkür ediyorum.
En içten ve de derin selam ve saygılarımla.
Ömrünüz çok olsun
![avatar](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/152704.gif)
Tebrikler beğeniyle okudum. Benim de ilk masalım yayında bugün. "Denizci", okumanız dileği ile..Selamlar.
![Gülüm Çamlısoy](https://i.edebiyatdefteri.com/resim/ufak/136847_3282527926.jpg)
Gülüm Çamlısoy
Seve seve...
Hemen okuyorum.
Sevgilerimle...