Zamanlarının büyük bir kısmını para kazanmak ve saklamakla geçiren insanlar sonunda, en çok istediklerinin satın alınamayacak şeyler olduğunu anlarlar.
Paylaş
"KİRAZ AĞACI" isimli şiir 13.11.2021 20:02:22 Edebiyatdefteri.com Web Zamanında Edebiyatdefteri.com Sunucularına Yüklenmiş/Güncellenmiştir.
Edebiyatdefteri.com sunucularına yüklenen veya güncellenen şiirler web zaman damgası ile işaretlenir. Web zaman damgası ile işaretlenen şiirleri sertifika zamanında yer alan bilgilere göre doğruluğunu taahhüt eder.
Detaylı Bilgi İçin Tıklayın.
İnce bir kiraz gördüm ırmağın kenarında Soğuğa aldırmadan tomurcuklandı garib Umut dolu hayâller, kurdu ilk baharında Birgün dalında şakır diye şeyda andelib
Günlerce suya baktı açtım mı diye çiçek? Simsiyah tomurcuklar, koza gibiydi hâlâ Güneye uçar iken bembeyaz bir kelebek Dinlenmek için kondu en tomurcuklu dala
Birdenbire başladı ağaç çiçek açmaya Mısır gibi patladı sayısız tomurcuklar Kelebeğin arzusu, kalmadı ki uçmaya Nefsini cezbetmedi, şatafatlı ufuklar
İki hafta geçince, geline döndü kiraz Dalların arasında kelebek pervaz etti Ayazlı gecelerde, çiçek alarak biraz Nevbaharı, adeta sıcacık bir yaz etti
Aralarındaki cilve, görülmeye değerdi Hep ırmağa yansırdı huzurlu ahvâlleri Kiraz kelebek öpsün diye dallar eğerdi Hayat yolunda birdi mutluluk hayalleri
Bir ikindi vaktinde bâd-ı ayaz esince Kirazın çiçekleri, nehre dökülüverdi Beyaz hayâllerinden ümidini kesince Bahtı kötü ağacın boynu bükülüverdi
Kelebeği ırmakta uçup durdu günlerce Fakat bir çiçek dahi kurtaramadı garib Gamlı sevgilisine koşup geldi bir gece Küçük gözleri dolu, kalbi ise mustarib
Çiçeksiz kalan ağaç, büyük yasa büründü Sandıki asla sevmez, meyvesiz bir kirazı Suda akseden yüzü, hayli çirkin göründü Kelebeğin yok muydu, vardı buna itirazı
Dedi ki birgün: Sakın ağlama, gel hadi gül! Hiç meyve vermesen de severim seni, inan Gül, sararıp solunca hiç terk etti mi bülbül? Geçen havada gördüm, hâlâ gözleri giryan
Güzel mayıs gelince, kelebek kanat çırptı Gece gündüz dolaştı bağlarda, bahçelerde Bir dağ menekşesini görünce kalbi çarptı En muhteşem »kelamı«, aradı lehçelerde
Ya kiraz… Bekliyordu hercai kelebeği Aylar geçti bir daha dönmedi dallarına Ne kendini suçladı ne de bir kez feleği Fakat adı verildi, Rahman’ın kullarına
Ümudunu kesince, boyun eğdi kadere Yalancı baharların, sevdaları da yalan Toprak Ana, kiraza dedi ki birkaç kere Şu dünyada babadır vefalı dostu yarân