Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
"Gün Doğumudur Yalnızlık…" isimli şiir 13.4.2018 21:59:31 Edebiyatdefteri.com Web Zamanında Edebiyatdefteri.com Sunucularına Yüklenmiş/Güncellenmiştir.
Edebiyatdefteri.com sunucularına yüklenen veya güncellenen şiirler web zaman damgası ile işaretlenir. Web zaman damgası ile işaretlenen şiirleri sertifika zamanında yer alan bilgilere göre doğruluğunu taahhüt eder.
Detaylı Bilgi İçin Tıklayın.
Her sabah gözlerini açarsın Odanın penceresinden Dışarı bakarsın Bir telaştır geçerler Ama mutludur hep insanlar Gülümsemektedir yüzler Dışarıda koca bir yaşam var Sonra kapatırsın pencereni Çekersin beyaz perdelerini Kapatırsın ağır çelik kapıyı Dünyaya Ve hayata Kimse bilmez Kimse görmez Hapsedersin insanları Dört duvarın dışına Mahkûm edersin Kendi yalnızlığına
Yine bir sabah gözlerini açarsın Yine o pencereden Dışarıya bakarsın Bir telaştır geçenlerde Mutluluk insanların gözlerinde Ve asılı duran gülümseme Hep insanların yüzlerinde Birden Güneşin doğduğunu sen Bugün fark edersin Nedense erkenden Bir an düşünürsün Islak gözlerle semaya bakarsın Kaç mutlu kişi geçmiştir Bugün kim bilir Bu pencerenin önünden Fakat hiçbiri de Dönüp bakmaz ikinci defa Kapattığın bu çelik kapıya
O sabah sen Gözlerini açarsın Odanın penceresinden Yine dışarı bakarsın Mutludur Geçen insanlar Durur bakarsın Kızarsın Bir sigara yakarsın Derin bir nefes alırsın Ölmediğin için Nefret edersin Güne doğan güneşten Ve bugünden Oturup düşünürsün Kapalı kapının Arkasında Dört siyah duvar arasında Şimdi yalnızlığın Kaç yaşındadır Belki de yaşı senden büyüktür Anan önce doğurmuştur
Ve bir sabah gelir Odanın penceresinden Dışarı bakamazsın Gözlerini Açamazsın Kapalıdır Beyaz perdeleri Kara siyahına karanlığın Oysa dışarıda insanlar Hala mutlu, bahtiyar…
yalnız çınar 20.07.2013 Ömer Sabri Kurşun
Sitemizde daha iyi hizmet verebilmek için sitemizde çerez kullanılmaktadır.