Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
"İnsan" isimli şiir 15.5.2024 13:50:06 Edebiyatdefteri.com Web Zamanında Edebiyatdefteri.com Sunucularına Yüklenmiş/Güncellenmiştir.
Edebiyatdefteri.com sunucularına yüklenen veya güncellenen şiirler web zaman damgası ile işaretlenir. Web zaman damgası ile işaretlenen şiirleri sertifika zamanında yer alan bilgilere göre doğruluğunu taahhüt eder.
Detaylı Bilgi İçin Tıklayın.
Bakma, ellerim titrer İstanbul, uzağına gitsem Denizin kesif şıpırtısına gümüşi yakamozuna Ardıma bakmadan hep ansızın Seni sevdiğimi bir tek kendime saklasam
Açma güllerini sakla Sabrı tatmalı bu aşma Gülhane Parkı'nda kaça kaç Bulduk mu buluşma vaktini Ölmeye çıkar santimetre Haliç'te yatan gemiden Bak İstanbul'uma aman şımarma Sonra kaçarım senden.
Heyecan işçisiyim, duramam Noktam sabrı bilmeli; Yenik buğdayın sürgünü dünya Kahrını para palyaçosuna tuttur; Onlar ki işveni sever Bense yenikim, düşmanım iblis Anla beni insan, kıvranıyorum acıdan.
Sitemizde daha iyi hizmet verebilmek için sitemizde çerez kullanılmaktadır.