Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
"Kıl Payı" isimli şiir 30.8.2019 15:22:50 Edebiyatdefteri.com Web Zamanında Edebiyatdefteri.com Sunucularına Yüklenmiş/Güncellenmiştir.
Edebiyatdefteri.com sunucularına yüklenen veya güncellenen şiirler web zaman damgası ile işaretlenir. Web zaman damgası ile işaretlenen şiirleri sertifika zamanında yer alan bilgilere göre doğruluğunu taahhüt eder.
Detaylı Bilgi İçin Tıklayın.
depremler geçti'de göğsümün yamaçlarından geçmedi içimin sarsıntısı ne zaman adını ansam kallavi binalar gibi yıkıldım richter ölçeklerinin ruhu bile duymadı
sıcacık merhabayı bile üşüttü bıraktığın zemheri sanki buzul çağı başladı içimde kan çiçekleri açtı göğsümün buza kesmiş koyaklarında aşka dair ne varsa bir bir dondu
birlikte aldığımız mavi muhabbet kuşu var ya o çoktan öldü
yokluğunu dikenli tel gibi göğsüme sarıp zafer kazanmış komutanlar gibi giderken sen sanki pençe attı göğsüme vahşi kuşlar çapraz ateşte üstüme yağarken tarifi imkansız acılar balistikte belirlendi sana aitmiş göğsümden çıkan kurşunlar
kalman için binlerce neden varken, gitmek için bir sebep bulup gittin ya... yaralı bir köpek bırakıp beni bir vebalı'dan kaçar gibi kaçtın ya... çocuklar gibi acımadı ki, desem de acıdı sevgilim... çok acıdı...
şu kadarını söyleyeyim; kanım damarlarıma sığmadı
sensizlikten kıl payı kurtulamadım adını zikretmekten adımı unuttum her uçurumdan adını bağırarak atladım
ah Karadeniz kokulum senin cehennemine kavuşmak için bilsen ben kaç cenneti uğurladım
Sitemizde daha iyi hizmet verebilmek için sitemizde çerez kullanılmaktadır.