Zamanlarının büyük bir kısmını para kazanmak ve saklamakla geçiren insanlar sonunda, en çok istediklerinin satın alınamayacak şeyler olduğunu anlarlar.
Paylaş
"SON ARYA" isimli şiir 17.12.2018 21:40:05 Edebiyatdefteri.com Web Zamanında Edebiyatdefteri.com Sunucularına Yüklenmiş/Güncellenmiştir.
Edebiyatdefteri.com sunucularına yüklenen veya güncellenen şiirler web zaman damgası ile işaretlenir. Web zaman damgası ile işaretlenen şiirleri sertifika zamanında yer alan bilgilere göre doğruluğunu taahhüt eder.
Detaylı Bilgi İçin Tıklayın.
Gece, fısıldıyor kulağıma “Hadi yaz!” diyor “Durma…” “Bir başlasan, dizilecek sözcükler art arda” Olmuyor… Elim kalemime gitmiyor bir türlü Şizofren tümceler dolanıyor dilime Memeleri sızlayan kadınlar geliyor usuma Kucağında ölü çocuğuyla… Ellerinin kınası solmadan Umutlarını, sevdalarını Gömer toprağa gelinler, kızlar Bu coğrafyada… Mehmedim sınır ötesinde Donuyor dudaklarında son bir gülüş Elinde yarım kalıyor mektubu Vatan uğruna… Ve Babasız Çocuklar Korosu Bir şarkı tutturuyorlar, tek sözcüklü Söylüyorlar son aryalarını, yürekçe : “Baba, baba, babaaaa…” Kimse duymuyor, kimse görmüyor Hayret!... Biz ne zaman bu kadar sağır ve kör olduk? Hep öyle miydik yoksa?... Çocukların kor alev gözlerinde Akmayı unutuyor, son iki damla…
Son son son… Ne menemdir bu son denen şey Son mektup, son bir söz, son arya Fakat ölüm kadar gerçek Ölüm kadar soğuk ve kapkara…
Naime ÖZEREN
Sitemizde daha iyi hizmet verebilmek için sitemizde çerez kullanılmaktadır.