Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
"Güneşimi söndürdün" isimli şiir 11.10.2017 23:05:34 Edebiyatdefteri.com Web Zamanında Edebiyatdefteri.com Sunucularına Yüklenmiş/Güncellenmiştir.
Edebiyatdefteri.com sunucularına yüklenen veya güncellenen şiirler web zaman damgası ile işaretlenir. Web zaman damgası ile işaretlenen şiirleri sertifika zamanında yer alan bilgilere göre doğruluğunu taahhüt eder.
Detaylı Bilgi İçin Tıklayın.
Yalanı heybene doldurup gittin Ne bir ses ne hoş bir seda bıraktın Her gidişine dönemez derken İçimdeki kanser hücrelerini yok etmeye çalışırken Aylar sonra bana göre yıllar oldu derken Yeniden bir yaz günü çıktın karşıma İçime dokundu bir gelişin bir gidişin sessizliğin şarhoslugu bedenimi Islatan damla damla akan kan kokusu Yüreğime uzandım Artık benliğimde senli güneşimi söndürdüm Yürüyüp gideceksin arkana bakmadan Seni anlamasını beklemeden Gideceksin diye seslenişim kendime Unutmaya çalışırken gel işin Bedenime işleyen zehir parçalarını yutuşum Sen Hangi acılı günümde yanımdaydın Hangi kahkahaları birlikte attık Ne zaman uzun sohbette bir aradaydık Ne ara yaşadık mutluluk çığlıklarını Ne zaman bağırarak sevgimizi haykırdır Bir hiçlikte geçen manasiz hayat Oda yalandı Ne ah nede sitem etmiyorum eyvallah Üç günlük dünyada kırılmıyorum Kıran utansın Ben hayat dersimi doğuştan aldım sevginde güven vardı Şimdi sor yüreğime kalmadı içim soğuk sevdana Ben alev oldum yandım Sen küle dönüşen köz oldun Be hey taş yürekli Sen ne ara bu kadar zalim oldun Gönlümdeki mezarına bir kez olsun uğramadım Seni sana bıraktım Tek isteğim Karanlığa sığındığın an vicdanını yokla Daha kaleme dokunacak o kadar çok gerçek varken Yoruldum Çünkü sen benim Senle olan güneşimi söndürdün Artık bir daha olmayacak Güneşime dokundun
Sitemizde daha iyi hizmet verebilmek için sitemizde çerez kullanılmaktadır.