Çoğu zaman babama acıdığımı hissederdim, ona sevdiğimi söylemediğim için. Aslında kendime acıyordum. Benim söylemeye ihtiyacım, onun duymaya ihtiyacından daha fazlaydı.
Trevanian
Paylaş
"Güneşimi söndürdün" isimli şiir 11.10.2017 23:05:34 Edebiyatdefteri.com Web Zamanında Edebiyatdefteri.com Sunucularına Yüklenmiş/Güncellenmiştir.
Edebiyatdefteri.com sunucularına yüklenen veya güncellenen şiirler web zaman damgası ile işaretlenir. Web zaman damgası ile işaretlenen şiirleri sertifika zamanında yer alan bilgilere göre doğruluğunu taahhüt eder.
Detaylı Bilgi İçin Tıklayın.
Yalanı heybene doldurup gittin Ne bir ses ne hoş bir seda bıraktın Her gidişine dönmez derken İçimde ki kanser hücrelerini söküp atmışken Aylar sonra Yeniden bir yaz günü çıktın karşıma İçime dokundu bir gelişin bir gidişin sessizliğin şarhoslugu bedenimi Islatan damla damla akan kan kokusu Yüreğime uzandım Artık benliğimde senli güneşimi söndürdüm Yürüyüp gideceksin arkana bakmadan Seni anlamasını beklemeden Gideceksin diye seslenişım unutmaya çalışırken gel işin Bedenime işleyen senli zehri Sen Hangi acılı günümde yanımdaydın Hangi kahkahaları birlikte attık Ne zaman uzun sohbette bir aradaydik Bir hiçlikte geçen manasiz hayat Oda yalandı Ne ah nede sitem etmiyorum eyvallah Üç günlük dünyada kırılmıyorum Kıranlar utansın Ben hayat dersimi doğuştan aldım sevginde güven vardı Şimdi sor yüreğime kalmadı içim soğuk sevdana Ben alev oldum yandım Sen küle dönüşen köz oldun Be hey taş yürekli Sen ne ara bu kadar zalim oldun Gönlümdeki mezarına bir kez olsun uğramadım Seni sana bıraktım Tek isteğim Karanlığa kavuştuğun an vicdanını yokla Daha konuşacak o kadar çok gerçek varken Yoruldum Çünkü sen benim Senle olan güneşimi söndürdün Artık bir daha olmayacak güneşim söndü
Sitemizde daha iyi hizmet verebilmek için sitemizde çerez kullanılmaktadır.