Bazı insanlar vardır…Gülerken bile içinde bir enkaz taşır.Kimseye anlatamaz derdini, çünkü alışmıştır her şeyi içine gömmeye.

Ben de öyle biriyim işte…Hayatın yükünü omzunda taşıyan milyonlardan biri.Geçim derdiyle yorulan, insanların vefasızlığıyla kırılan, ama yine de sevdiklerine belli etmemeye çalışan bir adam…

Herkes güçlü olduğumu sanır.Oysa bazı geceler sessizce dağılıyorum içimde.Ama sabah olunca yine dimdik duruyorum.Çünkü alıştık…Yaralı yaşamaya da, susarak savaşmaya da…

Sevdim mi yarım sevmedim.Dost dediklerimi kardeş bildim.Bir ekmeği bölüştüğüm insan için kendimden vazgeçtim belki…Ama gün geldi, en çok da insan yordu beni.

Yine de içimde ölmemiş bir şey var;Merhamet…Vicdan…Ve herkese rağmen kaybetmediğim o ince kalp…

Çünkü insan ne kadar kırılırsa kırılsın,İçindeki duyguyu kaybettiği gün gerçekten yenilir.

Bu yüzden hâlâ susup şiirlere sığınıyoruz…Belki de bizi ayakta tutan son şey budur.