Tuvalete tekerlekli sandalye ile giden adam fransa ile Hatay durumu sertleşince ayağa kalktı. Hudut'a gidip Orduyu teftiş edeceğim dedi.

Fransızlar Kemal hasta, savaşı göze alamaz kanısına kapılmasın istiyordu. Doktorların durumunuz kritik toparlayamayız uyarılarına rağmen Adana ya gitti.

5 saat o sıcakta ayakta orduyu denetledi, hazırlıkları teftiş etti. Etrafi bulanık görüyorum çocuk dedi yaverine, benzi sararmıştı. Askeriyle son birlikteliği olduğunu hissediyordu sanki.

Dünyaya ayaktayım mesajı verecekti.
Verdi ama dönüşte İstanbul da geminin merdivenlerinden inemiyordu. Koluna girseler hastalığı anlaşılacaktı, yavaş inse belli olacaktı sakladı. Küçük Ülkünün elinden tutup çocuk adımlarıyla indi.

Doğrudan yatağa girdi oradan da komaya ve bir daha kalkamadı.

Bozkurt son savaşını da kazanmış, Hatay'ı kurtarmıştı. Ama canından da olmuştu.

Tarihçi Doç.Dr. Orhan Çekiç.

İyi akşamlar, değerli gönül dostlarım, sağlık nedeniyle pek ilgilenemiyorum.
O yüzden yaptığınız benim için çok değerli yorumlarınızi görmüyor, dolayısıyla cevapta veremiyorum bağışlayınız...

“Atatürk, kendisinin insanüstü bir varlık olduğunun söylenmesini hiç hoş karşılamazdı. Çocukluk arkadaşı Nuri Conker’in sert çıkışlarını büyük bir neşe ile dinler ve tekrarlattırırdı.

Bir gün adını söylemek istemediğim bir kişi:

“Paşam”. demişti. “Kim bilir çocukluğunuzda ne ayrı bir insandınız, kim bilir ne olağanüstü anılarınız vardır?”

Atatürk güldü ve Nuri Conker’e döndü:

“Nuri anlatsın.” dedi.

Nuri Conker her zamanki alaylı diliyle:

“Bakla tarlasında karga çobanlığı ederdi.” cevabını verdi. Demin ki soruyu soran kişi sözünün bu hale dökülmesinden fena halde ürktü. Soruyu ortaya attığına bin kere pişman oldu.

“Aman efendim.” diyecek oldu.

Atatürk hemen sözünü kesti:

“Bana insanlar üstü bir doğuş yapmaya kalkışmayınız. Doğuşumdaki tek olağanüstülük Türk olarak dünyaya gelmemdir.” dedi.”

✍🏻Münir Hayri Egeli Anıları

#MustafaKemalAtatürk #NuriConker #NutukTarih #Türkiye

Değerli gönül dostlarım; sağlık nedeniyle epeydir sizrlerden uzağım.

Yeniden aranızda olmaktan mutluluk duyacağım.

Grubumuzda; anne olan arkadaşlarımızın, anneler gününü kutlarken cumleniz için, Yüce Rabbimizden sağlıklı günler diliyorum...

RUS yazar ANTON ÇEHOV'a BAŞARISIZ TOPLUMLARIN doğası sorulduğunda şu cevabı vermiştir...

"Başarısız toplumlarda, her aklı başında zihne karşılık bin aptal ve her düşünüre karşılık bin aptalca söz vardır. Çoğunluk her zaman cahil kalır ve sürekli olarak bilgelerden daha fazladır. Dolayısıyla, bir toplumdaki tartışmalara önemsiz konuların hakim olduğunu ve sığ ve yüzeysel olanın merkez sahneye çıktığını görüyorsanız, o zaman derinden başarısız olmuş bir topluma tanık oluyorsunuz demektir."

Mesela anlamsız şarkılar, sözler milyonları dans ettiriyor, şarkıya eşlik ediyor ve şarkıcı ünlü, tanınan, hatta sevilen biri oluyor. İnsanlar toplumsal meseleler ve hayatın kendisi hakkındaki görüşlerini ciddiye almaya başlıyorlar.

Yazar, çizer, aydın, idol, rehber, bilim ve ilim insanları ki, onları kimse tanımıyor.
Kimse onlara DEĞER veya AĞIRLIK vermiyor. Çoğu insan sıradanlığı ve duygusuzluğu tercih eder. Aklımızı uyuşturan veya saçmalıklarla güldüren biri, bizi gerçeklerle uyandıran ve gerçeklerle acıtan birinden iyidir. Cahil toplumlarda demokrasinin işe yaramamasının sebebi budur.
Çünkü KADERİNİZE karar verecek olanlar CAHİL çoğunluk olacaktır.

Öte yandan, Prof.Dr.Celal Şengör'ün " SENİN CAHİLLİĞİN, BENİM YAŞAMIMI ETKİLİYOR!!! " sözünün açıklaması da ortaya çıkmış oluyor.

Bugün son sahur, son iftar...
Yüce Allah,
Oruç tutanların ibadetini kabul buyursun.
Tutamayanlara da, seneye nasip buyursun.
Dertlerin, sıkıntıların sonu, umudun, huzurun sağlığın ilk günleri olsun inşallah.
Yüce Rabbimiz, tekrarını da gösterir inşallah.
Herkes hayırlı Bayramlar.

Ramazan, ne güzel, ne Ulvi bir Ay...
Yüce Yaratıcının, kullarına neler bahşettiğinin farkına varmaktır...
Bir yudum soğuk suyun, bir lokma kuru ekmeğin tadına varmaktır...

Sözlerin Mucizevi Gücü

Léa, Jean Moulin Okulu’nda öğrencimdi. Bu okul, dağların ortasında kaybolmuş küçük bir yerdi. O, sadece on bir yaşındaydı.

On bir yıl boyunca yoksullukla ve dünyanın acımasızlığıyla iç içe yaşadı.
On bir yıl boyunca, geçmişten miras kalan aynı kıyafetleri giymek zorunda kaldı.
On bir yıl boyunca, gündüzleri ve geceleri böceklerle savaşmak zorunda kaldı.
Burnu sürekli akıyordu, uzun ve solgun saçları bitlerin oyun alanına dönüşmüştü.

Ve yine de, sınıfa gelen ilk öğrencilerden biri hep oydu. Belki de burada, kendisini olduğu şeyden farklı biri olarak hayal edebileceği birkaç kısa anı yakalamak istiyordu. Bunun için bile diğerlerinin reddedici ve aşağılayıcı bakışlarını göğüslemek zorundaydı.

Grup çalışması yapacağımızda kimse onunla eşleşmek istemezdi.
Ona zekâsını kanıtlayacak bir şans tanınmazdı.
Dünya ona yalnızca küçümsemeyi öğretmişti.

En çok da aynı yoksulluk içinde büyüyen bazı erkek çocuklarının, arkadaşları tarafından kabul edildiğini görmek beni sarsıyordu. Ama Léa hep dışlanıyordu.

Bu adaletsizlik karşısında elimden gelen tek şey, kimsenin dinlemediği nasihatler vermekti.

Sonra kendime şu soruları sormaya başladım:
• Karnı aç olan bu çocuklara masallar okumak ne işe yarar?
• Her şeyden yoksunken onlara hayal kurmayı öğretmenin anlamı var mı?

Ama yine de hikâyelerin büyüsüne inanıyordum. Bunun nereye varacağını bilmesem de…

Haftada iki kez, en çok sevdiğim an olan okuma saatinde, onlara hikâyeler anlatıyordum. Bir gün, Külkedisi’ni okudum. Masalda, peri annenin Külkedisi’ni büyülü bir şekilde güzel bir prenses hâline getirdiği bölüme geldiğimde, Léa büyük bir heyecanla alkışladı.

Yüzünde sessiz bir dua parlıyordu. Ama bu duygu anı, hayal kurma yeteneğinden ve ihtiyacından yoksun olanlar tarafından hemen alay konusu edildi.

Bir gün, onlara şu soruyu sordum:

“Büyüyünce ne olmak istiyorsunuz?”

Ve bir anda, hayallerinin sandığı önümde açıldı.

Bazıları astronot olmak istiyordu, oysa köylerine otobüs bile uğramıyordu.
Bazıları öğretmen, sanatçı ya da asker olmak istiyordu.

Sıra Léa’ya geldiğinde, ayağa kalktı ve kararlı bir sesle şunları söyledi:

“Doktor olmak istiyorum.”

Sınıfta acımasız bir kahkaha yankılandı.

Léa utançla içine kapandı, o an bir peri annesinin gelip onu kurtarmasını diledi. Ama o peri asla gelmedi.

Ders yılı sona erdi, benim de bu okuldaki görevim bitti.

Hayat devam etti.

On beş yıl sonra, o bölgeye döndüm. Artık kadrolu bir öğretmendim. Hâlâ içimde cevaplanmamış sorular taşıyordum.

Bir gün, otobüste durağıma yaklaşırken, beyaz giysiler içinde genç bir kadın bana yaklaştı. Yüzünde parlak bir gülümseme vardı.

— Öğretmen Julien! Benim öğretmenim olmuştunuz!

Şaşkınlıkla ona baktım.

— Yılanları hikâyeleriyle büyüleyen öğretmen…

Gururla gülümsedim:

— Evet, benim.

Bana dikkatle baktı.

— Beni tanımıyor musunuz, öğretmenim?

Sonra, eski günlerdeki gibi aynı kararlı sesle söyledi:

— Ben Léa’yım… ve doktor oldum.

Hatıralarım birbirine karıştı. O küçücük kız… Kimsenin yanına yaklaşmak istemediği o çocuk…

Otobüsten inerken geride sözlerinin yankısını ve adımlarının görünmez izini bıraktı. Kaybolmadan önce arkasına dönüp seslendi:

— Clermont’ta çalışıyorum, beni klinikte bulabilirsiniz…

Bir gün, onu bulmaya gittim. Ama klinikte, kimse Léa’yı tanımıyordu.

“Gerçek olamayacak kadar güzel…” diye düşündüm acı bir tebessümle.

“Masallar güzeldir ama sonuçta sadece masaldır.”

Hayal kırıklığı içinde geri dönecekken, klinik müdürüyle karşılaştım.

Onun söylediği sözler, insanlığa ve hikâyelerin gücüne olan inancımı yeniden doğurdu:

— Doktor Léa burada çalıştı, dedi içten bir sesle. O olağanüstü bir kadın. Her zaman en yoksullara yardım etmeye çalışırdı.

— Onu arıyorum! diye haykırdım.

— Ama artık burada değil…

— O… öldü mü? diye sordum, nefesim kesilmişti.

— Hayır, hayır! dedi gülümseyerek. Burs kazandı ve ihtisas yapmak için İtalya’ya gitti.

Léa, hâlâ öğrenmeye ve mücadele etmeye devam ediyor.

Ve ben, hâlâ kendime sorular soruyorum.

Sözlerin gücü nereye kadar uzanıyor?
Adaletsizliğe karşı direnmenin sırrı nedir?
Bir insan, diğerleri yerde sürünürken nasıl kanatlanıp yükselebilir?
Kadınları tüm beklentileri aşmaya iten güç nereden geliyor?

Ben artık Léa’nın öğretmeni olmak istemiyorum.

Ben, onun öğrencisi olmak istiyorum.

Bana, bir tırtılın nasıl bir meleğe dönüştüğünü öğretsin istiyorum.

Ve en çok da… kendi masalının prensesi olmasını sağlayan sihirli değneğin ne olduğunu öğrenmek istiyorum.

Bugün Ramazan ayının; 23. Günü.

Ramazan...
Bende hep; Çocukluğumu, İnancı,
mutluluğu, hüznü, acıyı çağrıştırıyor.
Şöyle ki, daha 11 yaşındayım İlk defa Ramazan Orucu tutuyorum.
Daha önceden rahmetli babaannemin teşvikiyle arada bir oruç tutmuşluğum vardı ama, şimdi gerçekten Ramazan Orucuna başlamıştım.
Ramazan'ın 15. Gününde boğazım ağrıyor, ateşim de çıktık.
Ailem hemen bir telaş, birşeyler var ama, bana pek belli etmemeye çalışıyorlar.
Çünkü, atı ay kadar önce iki kız kardeşim ve mahalleden de bir çok çocuk; "Boğaz ağrısı" (Kuşpalazı) dedikleri bir hastalıktan ölmüştü.
Ve beni yakın ilçedeki sağlık ocağına götürmüşlerdi.
Bir sağlık memurunun müdahalesiyle, basit bir operasyonla, ben ölümden dönmüştüm.
Dolayısıyla o yıl Ramazan Orucunu sonuna kadar tutamamıştım ama, hastalığı atlattıktan son Nisan ayında, o yarım kalan orucumu tamamlamıştım.
(O yıl da, ortalama bugünkü gibi Mart ayında idi.)
Oruç tutan, tutamayan herkesi, Yüce Rabbimiz güzel bir Bayrama ulaştırsın İnşallah...

ESKİ BİR TAPINAK YAZITI

Gürültü ve patırtının ortasında sükunetle dolaş; sessizliğin içinde huzur bulunduğunu unutma.

Başka türlü davranmak açıkça gerekmedikçe herkesle dost olmaya çalış.

Sana bir kötülük yapıldığında verebileceğin en iyi karşılık unutmak olsun,

Bağışla ve unut. Ama kimseye teslim olma.

İçten ol; telaşsız,kısa ve açık seçik konuş. Başkalarına da kulak ver.

Aptal ve cahil oldukları zaman bile dinle onları; çünkü,dünyada herkesin bir öyküsü vardır.

Yalnız planlarının değil, başarılarının da tadını çıkarmaya çalış.

İşinle ne kadar küçük olursa olsun ilgilen; hayattaki dayanağın odur.

Seveceğin bir iş seçersen yaşamında bir an bile çalışmış ve yorulmuş olmazsın. İşini öyle seveceksin ki,

başarıların bedenini ve yüreğini güçlendirirken verdiklerinle yepyeni hayatlar başlatmış olacaksın.

Olduğun gibi görün ve göründüğün gibi ol. Sevmediğin zaman sever gibi yapma.

Çevrene önerilerde bulun ama hükmetme. İnsanları yargılarsan onları sevmeye zamanın kalmaz.

Unutma; insanlığın yüzyıllardır öğrendikleri, sonsuz uzunlukta bir kumsalda tek bir kum taneciğinden fazla değildir.

Aşka burun kıvırma sakın; o çöl ortasındaki yemyeşil bir bahçedir.

O bahçeye layık bir bahçıvan olmak için her bitkinin sürekli bakıma ihtiyacı olduğunu unutma.

Kaybetmeyi ahlaksız bir kazanca tercih et.

İlkinin acısı bir an, ötekinin vicdan azabı bir ömür boyu sürer.

Bazı idealler o kadar değerlidirler ki, o yolda mağlup olman bile zafer sayılır.

Bu dünyada bırakacağın en değerli miras dürüstlüktür.

Yılların geçmesine öfkelenme, gençliğe yakışan şeyleri gülümseyerek teslim et geçmişe.

Yapamayacağın şeylerin yapacaklarını engellemesine izin verme.

Rüzgarın yönünü değiştiremediğin zaman, yelkenlerini rüzgara göre ayarla.

Çünkü dünya, karşılaştığın fırtınalarla değil, gemiyi limana getirip getiremediğinle ilgilenir.

Ara sıra isyana yönelecek olsan da hatırla ki, evreni yargılamak imkansızdır.

Onun için kavgalarını sürdürürken bile kendi kendinle barış içine ol.

Hatırlar mısın doğduğun zamanları; sen ağlarken herkes sevinçle gülüşüyordu.

Öyle bir ömür geçir ki, herkes ağlasın öldüğünde, sen mutlulukla gülümse.

Sabırlı, sevecen,erdemli ol. Önünde sonunda bütün servetin sensin.

Görmeye çalış ki, bütün pisliğine ve kalleşliğine rağmen,

Dünya insanoğlunun biricik güzel mekanıdır.

Xantus İ.Ö 9 YY/Antik Mısır'a ait Hiyeroglif Duvar Yazıtı