Bir Garip Âdemoğlu

Vaktiyle haya vardı…
Sadece gözlerin değil, kalplerin de perdesi olurdu.
İnsan, kendine bakmaktan utanırdı bazen;
ne çok kirin izini taşırdı ruhunda.

Şimdi…
Haya unutuldu.
Hakk’a açılan anahtar,
paslanmış bir kilit gibi sallanıyor boynumuzda.

İnsanî ilişki kalktı ortadan.
Yerine gürültülü, yüzeysel, kalabalık ilişkiler geldi.
Halk olduk belki,
ama insan olmayı unuttuk.
Toplum sandık kendimizi,
oysa birey olamadan çoğalmıştık…
Sayıydık sadece, anlam değil.

Bir zamanlar
damlaya damlaya göl olurdu insanlık.
Bir nûtfeydi başlangıcımız;
temiz, masum ve bereketli.
Şimdi o damlalar yok ediyor bizi.
Her biri bir ûkde,
bir susuş, bir içe kapanış…

Kırgın değiliz aslında kimseye.
Ama artık dokunmayın…
Kırgın değiliz,
ama kimsenin umudunu da kırmayın.
Çocukların hayallerine karışmayın.
O küçücük kalplerin düşlerini
çalmak en büyük hırsızlıktır.

Ve unutmayın:
Kimseyi, sizi duasına katmayacak kadar incitmeyin.
Çünkü bazen bir tek dua tutar bizi
bu karanlıkta.