Barış Taşdemir, yazın dünyasında hem şiir hem de roman türünde üretimler yaparak, içsel derinliği ve varoluşsal sorgulamayı merkezine alan bir anlatı kurar. Onun şiirleri çoğunlukla modern insanın yalnızlığı, yabancılaşması ve kimlik arayışı etrafında şekillenir. Sade ama yoğun bir dil kullanan şair, az sözle çok şey anlatmayı başarır; dizelerinde boşluklar ve suskunluklar en az kelimeler kadar anlam taşır.
Taşdemir’in şiirlerinde karanlık bir atmosfer hissedilse de, bu karanlığın içinde ince bir umut ve direnç damarı bulunur. Okuru sadece okumaya değil, hissetmeye ve kendi iç dünyasına dönmeye davet eder.
Romanlarında ise daha geniş bir anlatı alanı kurarak karakterlerin iç dünyalarına derinlemesine iner. Olay örgüsünden çok karakterlerin ruhsal çözümlemelerine odaklanır. Bireyin toplumla, kendisiyle ve gerçeklikle kurduğu çatışmaları ele alırken; zaman zaman şiirsel bir dil kullanarak türler arasında geçiş yapar.
Barış Taşdemir’in eserleri, yüzeyde sade görünse de derinlikli bir okuma gerektirir. Onun yazdıkları, okuyucunun zihninde değil, daha çok ruhunda yankı bulur.