Yeni yılı kutlamıyorum; çünkü Batı’ya özenmek gibi bir arayışım yok. Başkasının zaman anlayışıyla kendi kalbimi ölçmeye çalışmıyorum. Ben Müslümanım. Benim için bu gece, eğlenceye açılan bir kapı değil; içe kapanan bir eşik. Ellerim gürültüye değil, duaya kalkıyor. Dilim dilekten çok istiğfar biliyor. Geçen yılın günahları ağır geliyor bazen; affedilmeye muhtaç hâllerim var. Ben bu geceyi neşeyle değil, yakarışla geçiriyorum.

Zaman geçtikçe anlıyorum ki her yıl bir şey kazandırmıyor; aksine eksiltiyor. Ömürden gidiyor, nefesten gidiyor. Takvim ilerledikçe insan dünyaya yaklaşmıyor; dünyadan uzaklaşıyor. Bana düşen, bunu alkışlamak değil, fark etmek. Çünkü zaman azaldıkça insanın Allâh’a yaklaşması gerekiyor; süslenmesi değil, soyunması gerekiyor (tensel soyunma değil, dünyaya ait fazlalıklardan arınmak). Yani insanın Allah’a daha yalın, daha arınmış bir kalple yaklaşması gerekiyor.
Ben yeni yıl dileği tutmuyorum. Ben kalbimi tutuyor, dualara sığınıyorum. Gürültüyle çoğalan bir sevinç yerine, sessizlikle derinleşen bir kulluğu seçiyorum.


Filozof Sosyolog